Wij houden van oranje

We zijn weer even terug in California, en zien de gevolgen van een regenachtig seizoen.

Verhuisd

We kunnen het bloggen niet laten, dus terug in Rotterdam zijn we verder gegaan, maar onder een andere naam: uitvreters. Met Rotterdamse avonturen.

Afscheid

We zijn al een paar weken niet meer letterlijk in Orbit (de naam van ons huis in Pacific Beach), maar binnenkort ook niet meer figuurlijk. We lopen wat triest rond op de campus. Dag rotsbeer, dag zonnegod!


En dag trouwe lezers. Binnenkort zien we jullie weer in het echt!

Simpel eten?

We waren een paar dagen geleden in Berkeley, en moesten natuurlijk gaan eten bij Chez Panisse. Een paar jaar geleden kreeg ik van mijn ouders het boek 'Vegetables', geschreven door Alice Waters, de oprichter van Chez Panisse, en één van de grondleggers van de Californische keuken. Het is een bijzonder boek, omdat het niet alleen recepten geeft (gerangschikt per groente, niet per soort gerecht), maar ook veel informatie geeft over de groente, bijvoorbeeld waar je op moet letten als je het koopt, in welk seizoen de groente het beste is, waar je het mee kan combineren, etcetera. Het principe van Alice Waters is dat je zoveel mogelijk lokale ingrediënten moet gebruiken, en in de gerechten de smaak van de ingrediënten zelf moet laten werken. Verder zijn de gerechten niet al te zwaar en de porties in het restaurant waren van Europees formaat. Het lijkt erg op de Mediterrane keuken, met wat typisch Californische invloeden zoals de Mexicaanse en Aziatische keuken, en vis uit de Stille oceaan.

Het eten was inderdaad erg lekker, ik had vooral een paar heel lekkere stukken tomaat, zo smaakvol had ik buiten Italië nog geen tomaat gegeten. Het viel me trouwens wel op dat de wijn niet bepaald lokaal was, maar uit de hele wereld kwam. Maar goed, een kniesoor zal ik maar zeggen. Ik weet denk ik wel waarom de Californische keuken in Berkeley is ontstaan. Het ligt echt op een kruispunt van klimaten, met de hete Central valley en de mistige koele kust en alles er tussenin. Zo kan ik ook het hele jaar lekker eten van lokale ingrediënten! In Nederland is het toch lastiger. Ik herinner me nog de lokale, biologische groentetas die in de herfst elke week weer gevuld was met andijvie, kool en peen. Zelfs Alice Waters geeft niet genoeg recepten om daar een seizoen lang van te blijven genieten.

Simpele wijn

Ten noorden van San Francisco ligt wine country. Het klimaat is vergelijkbaar met dat van diverse Franse wijnstreken, en er zijn dan ook talloze wijngaarden te vinden. We zijn een dagje gaan proeven bij een paar wijnhuizen (in Russian River valley en Dry Creek, beide in Sonoma). Dat gaat weer echt op z'n Amerikaans (toegegeven, ik ben nooit bij Franse wijnhuizen geweest, dus misschien gaat het daar net zo ...). Als een streek een wijnstreek is, is ook alles er op gericht om dat duidelijk te maken aan de reiziger. Er worden kaarten uitgedeeld met alle wijnhuizen erop gemarkeerd, plus een korte aanduiding van het soort wijn en andere bijzonderheden. Onderweg zie je overal bordjes, en bij elke kruising staan een wegwijzer met een hele lijst van alle wijnhuizen en welke kant je dan op moet. Ook in dorpen en stadjes staat overal wijngerelateerde dingen, en in restaurants en winebars kan je ontzettend veel verschillende wijnen drinken. Je bent als het ware in een wijn-pretpark.


Elk wijnhuis heeft een bezoekerscentrum waar je niet alleen wijn kan proeven maar ook vijftig soorten mosterd, olijfolie, en vruchtenjams kan kopen, en allerlei prullaria zoals ovenwanten en onderzetters met de naam van het wijnhuis erop. Er zijn ook wijnhuizen waar je kan lunchen. Soms kan je ook een rondleiding krijgen. Bij het eerste wijnhuis waar we langsgingen deden we dan ook braaf de rondleiding, maar dat bleek een redelijk saai verhaal te zijn over de hele stamboom van de familie die het wijnhuis begonnen was en de complete herkomst van alle materialen waar het hoofdgebouw van gemaakt was. Wijzer geworden gingen we bij het volgende wijnhuis linea recta naar de bar om met het proeven te beginnen. We voelden ons alsof we in de film Sideways terecht waren gekomen.


Een groot verschil tussen "oude wereld" wijn en "nieuwe wereld" wijn is dat de Europese wijnen meestal naar de regio worden genoemd, terwijl de Amerikaanse en Australische wijnen meestal naar de druif worden genoemd. Toen men in California begon met wijn produceren had de rest van de wereld natuurlijk weinig vertrouwen in die wijn, dus was het niet zo handig om het als een "Napa" of "Dry Creek" te verkopen. Dus noemden ze het naar de druif, want dat kenden mensen wel. Vandaar dat de meeste wijn hier van één druivensoort wordt gemaakt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Franse wijnen die vaak van verschillende druiven worden gemaakt. Pogingen van Amerikaanse producenten om ook mengsels te maken mislukken meestal. Amerikanen zijn gesteld op de simpele wijnen van een enkele druif, en kopen dus liever een Chardonnay dan een Russian River.

Dit is eigenlijk wel erg vreemd. Over het algemeen zijn Amerikanen juist dol op wilde combinaties. Als ze bijvoorbeeld een broodje maken gaan daar minstens vijf soorten beleg op, zie hier dit broodje gegrilde aubergine (gekocht in de deli van een wijnhuis).


Soms zitten er zoveel verschillende smaken op één broodje dat, als het je al lukt om je mond ver genoeg open te sperren om een hap te nemen, je helemaal duizelig wordt van de botsende smaken. Hetzelfde geldt voor koffie, Ben & Jerry's ijs, pasta, noem maar op. Amerikanen willen nooit iets simpels. Waarom dan wel met wijn?

Geen beren

Een van de leukste dingen in de VS is kamperen in een nationaal (of regionaal) park. De plaatsen zijn vrij groot, en je zit meestal midden in een bos, zodat je nauwelijks medekampeerders ziet. Elke plaats heeft een picknicktafel en een ijzeren ring waarin je een houtvuur kan stoken (voor Amerikanen is kamperen pas echt als ze een vuurtje kunnen stoken). Er zijn soms ook berenkasten, kasten die zelfs voor beren niet open te krijgen zijn, en waar je al je eten, toiletspullen en andere dingen met een geur in moet stoppen. Beren komen namelijk gewoon je tent in of breken je auto open als ze eten ruiken. Volgens sommige mensen ruiken ze zelfs op kilometers afstand eten in een blikje. We hebben dit keer geen beer gezien. De vorige keer dat we kampeerden wel, maar helaas is het bewijs verloren gegaan door technische fouten met Rene's camera.

Er zijn meestal geen douches op de camping, dus het is een van de weinige plekken in de VS waar je vet haar mag hebben en naar zweet kan ruiken zonder meteen een sociale paria te worden. Sterker nog, je kan beter naar zweet ruiken dan naar zeep, want daar komen dan weer beren op af.

In Kings Canyon hadden we wel een heel erg mooie plek (nr. 59 op de Sheep's creek camping). Een enorme plek ter grootte van een Amsterdams voetbalveld. Of twee. Maar het leukste was toch wel dat de plek aan een rivier lag, en je via een klein paadje naar een iets lager gelegen strandje kon komen. Met op dat strandje een paar fijne bomen met wortels waartussen het aangenaam toeven was.


's Middags als het warm was, met een boekje en een kopje groene thee ...


Deze foto hieronder heeft Rene genomen vanaf het ene uiteinde aan de weg, en ik sta aan het andere uiteinde, de rivierkant. (Ik sta er echt hoor, kijk maar goed recht boven de berenkast). Dat geel-blauwe ding is onze tent.


Er kwam al snel een vrouw langs om te vragen wanneer we weer weggingen. Ze had twee kleine kinderen, en ze kwamen hier vaker. 'Onze' plek was hun favoriet, en ze hadden onderweg in de auto al "59, 59, 59" zitten zingen. Groot was de teleurstelling toen ze onze auto zagen staan. Vast een ouder echtpaar dat de hele zomer blijft zitten, dachten ze. Maar toen zagen ze ons, en kregen ze weer hoop. Vandaar die vraag. Toen ze hoorden dat we de volgende dag zouden vertrekken kwamen ze 's avonds langs met wat spulletjes. Die wilden ze graag alvast neerzetten om ons/hun plekje bezet te houden. Om ons te bedanken kregen we een Sierra Nevada biertje (Kings Canyon is in de Sierra Nevada) en een Amerikaans vlaggetje om 4 juli (nationale onafhankelijkheidsdag) te vieren. Ze vertelde ook dat de plek zo bijzonder was omdat hun oudste zoon er verwekt was. Ik zag al voor me dat ze 's avonds bij het kampvuur deze herinneringen zouden gaan ophalen.

Het was wel goed dat ze langskwam, want aan de overkant van de weg zat een groot gezin ook al steeds verlangend naar onze plek te kijken. Toen we 's ochtends zaten te ontbijten was ondertussen 'Operation 59' in volle gang. De twee kinderen en hun moeder hadden zich strategisch opgesteld met walkie-talkies en hielden al onze bewegingen in de gaten. Wij hadden dit trouwens helemaal niet door, pas toen we de laatste tentharingen uit de grond trokken en precies op dat moment de moeder er aankwam met nog een meer spullen kregen we iets in de gaten.

Omdat het zo'n schattig gezin was voelden we ons wel een beetje verplicht om het vlaggetje ook te gebruiken, en zo kwam het dus dat we op 4 juli de onafhankelijkheid van de VS vierden met een Amerikaanse vlag in onze Lincoln. Gewoon, uit solidariteit met die arme Amerikanen die vroeger onder het juk van het Engelse kolonialisme gebukt gingen.

Verdwaald in de lift

Een van onze laatste dagen op UCSD, en weer doe ik het: ik drukte in de lift op het "B" knopje om naar de begane grond te gaan. Ik woon hier toch al een tijdje, en ben ook al vaker in de VS geweest, dus ik zou toch moeten weten dat de B voor Basement (kelder) staat. De begane grond is hier "1". Altijd gedacht dat cijfers exact zijn? Nou, dat valt tegen. Niet alleen heeft de verdieping hier altijd een getal dat één hoger is dan wat je zou denken, ze doen nog meer gekke dingen. Punten voor decimalen en komma's voor duizendtallen bijvoorbeeld, maar daar was ik als wetenschapper al aan gewend. Ook dat rare gedoe met inches, feet en mijlen blijft vreemd. Er zit gewoon geen logica in. De kleinste maat is 1/8 inch (3,175 mm), dus erg precies is het niet. Maakt niet uit, het land is gigantisch, dus wie kijkt er op een paar millimeter? Tot er iets misgaat met een ruimtevaart natuurlijk. Er zitten 12 inches in een foot, en 5280 feet in een mijl. Hoe kan je daar nou mee rekenen? De meeste Amerikanen weten trouwens niet eens hoeveel feet er in een mijl gaan.
Nog zo iets vreemds is dat ze de dag en maand omdraaien als ze de datum geven. Dus vandaag is 6/30/2009, niet 30/6/2009. Bij dagen boven de 12 zie je het meteen, maar een datum als 8/11/1966 is onduidelijk. Ben ik toen geboren of niet?
Alles met cijfers is hier anders, gewicht gaat in ounces en pounds, temperatuur in Fahrenheit, betalingen in dollars. Tijd gaat gelukkig wel gewoon in minuten en uren. Maar we lopen wel 9 uur achter op jullie. Nou ja, dat betekent dat ik nu fijn aan mijn dag ga beginnen, terwijl jullie al achter de dampende schalen zitten. Voor de zekerheid neem ik vandaag maar de trap!

IJdelheid (6)

Maar eigenlijk moet een nummerplaat natuurlijk je auto een naam geven. Deze zagen we op perron 9 3/4:


De beste naam voor onze eigen auto komt van de vorige eigenaar:

We laten onze oceaanstomer nog één keer een rondje door California rijden, en dan krijgt hij een nieuw baasje.

We hebben veel van onze Amerikaanse vrienden hier gevraagd of ze hem willen hebben, maar iedereen begint dan hard te lachen. Uiteindelijk was er iemand uit Spanje die hem wel kon waarderen. Zij is over 3 weken de gelukkige eigenaar van ons beest.

IJdelheid (5)

Soms gebruiken mensen hun nummerplaat om de wereld iets te vertellen. Als ware het een (dure) bumpersticker. Bijvoorbeeld een morele boodschap, zoals WERK4IT, of ACTWELL. Doe goede daden. Of acteer goed, dat kan ook. We zitten hier tenslotte niet zo heel ver van Hollywood. Of weer zo'n rare reli: JCSAVSU. Of een rechtse bal:



Why pay taxes? Misschien zodat de overheid wegen aan kan leggen waar mensen met hun benzine verslindende monster over kunnen rijden? Of om scholen te betalen zodat andere mensen wel iets verstandigs kunnen leren? Om voorzieningen voor gehandicapten aan te leggen? Om maar iets te noemen.

Soms zetten mensen gewoon iets vrolijks op hun auto, zoals HAPPEE of TEDEE of OXOXO. Je moet trouwens best wat geld neertellen voor zo'n nummerplaat, plus een jaarlijkse onderhoudsbijdrage. Dan is dit wel een dure manier om het laatse woord (yes you did) te hebben:


Ik heb lang zitten nadenken over deze boodschap:


Als je hem niet snapt: er staat BE F EIGHT TH FL, spreek uit BE FAITHFUL. Dat denk ik tenminste, het klopt niet helemaal met die extra T, maar goed. Een morele boodschap, maar aan wie is-ie gericht? Aan mensen die op weg zijn naar hun geheime minnaar? Ik zie het al voor me, je zit weg te dromen en alvast te denken aan wat je zo gaat doen, en dan lees je opeens deze nummerplaat. Wees trouw! Oh jee! Ja, daar zit wat in! Dat ik dat niet eerder heb bedacht! Ik keer meteen om en ga terug naar mijn oude trouwe echtgenoot.

Nee, dan deze mensen. Dit is pas een liefdesverklaring! Ik zie deze auto's vaak op hetzelfde adres staan, dus ik neem aan dat ze een officieel paar zijn. Misschien wel homo's die tegenwoordig in California niet meer kunnen trouwen en op deze manier hun liefde zichbaar maken.





Dan was er nog een vrouw die overtuigd veganist was en haar liefde voor tofu wilde bekendmaken via haar nummerplaat. Helaas werd haar ILVTOFU afgwezen. Waarom? Omdat mensen dat zouden kunnen lezen als I LOVE TO F... YOU en daar aanstoot aan zouden kunnen nemen. ZO erg is het hier nu al, je hoeft geen aanstootgevende dingen te zeggen om aanstootgevend te zijn, het is al genoeg als iemand met een dirty mind er iets aanstootgevends van zou kunnen maken. In California mag je bijvoorbeeld het getal 69 alleen maar gebruiken als je een auto hebt uit 69. Als je zelf 69 jaar oud bent, of in 69 geboren bent, of op nummer 69 woont, of 69 tenen hebt, ben je dus een viezerik.

Brrrr, rotweer

Mei en Juni zijn geen mooi-weer maanden in San Diego. Het is de meeste tijd grauw en grijs. Ze noemen dat hier May-gray en June-gloom. Blijkbaar is het ideaal weer voor ijsberen!

Topzwaar

Dit is de tweede keer dat we een gekantelde auto op een gewone straat in de stad zien liggen. Geen andere auto te bekennen, dus deze auto is uit zichzelf omgevallen. We vragen ons af waarom je dat hier vaker ziet. Mogelijk omdat de straten hier bol zijn. In het midden zijn ze hoger dan aan de zijkant, soms hangt onze auto zo scheef dat de autodeur over de stoep schraapt als je hem opendoet. Hoe hoger de auto, hoe meer last je er van hebt. Bovendien worden die hoge SUVs topzwaar doordat de inzittenden hoog zitten en veel te dik zijn.
Tel daarbij op dat de straten erg breed zijn, dus mensen remmen niet af voor ze de bocht nemen. Een ideale formule voor omvallen.

Paarse confetti

Overal in San Diego staan opeens bomen in paarse bloei. Het ziet er prachtig uit, vooral omdat ze hun bloesem laten vallen zodat er overal paarse confetti ligt. Het schijnt niet zo fijn voor de lak van de auto te zijn, maar ik vind het leuk!

IJdelheid (4)

In plaats van je eigen naam kan je ook iets anders over jezelf op je nummerplaat zetten. Bijvoorbeeld als je heel trots bent op de plaats waar je geboren bent of woont. Natuurlijk zie je hier veel SD (San Diego), PB (Pacific Beach, "onze" buurt). Bv. PB GRNMA, ik stel me voor hoe het zou zijn om een surfer dudette als oma te hebben. Afkortingen lijken vaak onbegrijpelijk. Ik moest een tijdje puzzelen over LJSHRS, tot ik bedacht dat ik in La Jolla Shores was, een rijke buurt met minder interessante oma's. Het is maar waar je trots op bent.
Soms is het bijna een verhaal, zoals NY CA 94. Of een dubbele betekenis: OH BE (van OB - Ocean Beach, maar ook een aansporing om niet te veel te piekeren?). Maar wat ik ook heb gezien: LUXMBRG, BEO6RAD, en 2TEHRAN. Ik vraag me af of dat laatste verstandig is. Ik zie mezelf trouwens nog niet zo snel met RTTRDM rondrijden. Of KRALNGN. Het is vast heel Nederlands om anti-trots te zijn.
Je kan ook iets over je werk op je nummerplaat zetten. Rond campus zag ik THEOREM, I(hartje)NEURO, en PSCIENCE. En L84WORK (l-eight-four-work), waarschijnlijk iemand die altijd asociaal rijdt en zich bij voorbaat verontschuldigt. Of je zegt iets over je hobby: 12CSURF (one-two-cee-surf, klinkt als want to see surf). Ook hier zijn sommige mensen niet bepaald bescheiden: PRFCT DA, K RIZMA, of CA GURU (ik weet alleen niet of CA staat voor California of voor cee-a). Soms lijken nummerplaten alleen ter info bedoeld, zoals alleen optimistische Amerikanen kunnen denken dat anderen net zo gefascineerd zijn door hun als zijzelf.




Hoewel je je kan afvragen wat het doel is, en of je niet teveel de aandacht trekt van de highway patrol. Ik kan me voorstellen dat deze auto meteen wordt aangehouden zodra hij 1 km te hard rijdt.


Maar ik moet toegeven dat ik soms inderdaad gefascineerd ben.

Boze vogel

Laatst was ik op weg naar de boekwinkel op de campus, en werd opeens aangevallen door een vogel! Hij had het op mijn hoofd gemunt. Gelukkig kon ik snel de boekwinkel invluchten (ik heb geen blijvende schade opgelopen, thanks for asking) en na mijn aankoop ben ik via een andere deur weer veilig terug naar het lab gekomen. Later zag ik dat er een officieel waarschuwingsbord was geplaatst.

Dit is weer zo'n typisch Amerikaanse actie. Sommige mensen zouden denken: al die Amerikanen zijn toch cowboys, wordt die vogel dan niet uit de boom geschoten? Maar je moet je realiseren dat er eigenlijk twee soorten Amerikanen zijn. Je hebt de cowboys met hun rode nekken, idiote monstertrucks, die vieze koffie drinken, en geweren bij zich dragen. Die hebben overal lak aan en doen waar ze zin in hebben. En je hebt de PC's (politiek correcto's). En op een universiteit zitten vooral PC's. Dit zijn mensen die niemand (ook geen aggressieve vogel) kwaad willen doen, die zich overal voor verontschuldigen (tegenover buitenlanders ook voor de cowboys), espresso of cappuchino drinken, en die dus een waarschuwingsbordje neerzetten (waarvan niet helemaal duidelijk is wat je als passant moet doen. Wat bedoelen ze met voorzichtig doen? Die vogel valt je gewoon aan, daar kan je zelf niks aan doen). De twee groepen minachten elkaar hevig. Je zou kunnen zeggen dat universiteiten en een paar alternatieve wijken in grote steden (herkenbaar aan de Tibetaans vlaggetjes en spontane kunst op straat) een soort eilandjes vormen voor PC's. De rest van Amerika is het terrein van de cowboys. Dus zo'n vogel zou overal worden neergeknald, behalve op een campus.
Die vogel zit er al een tijdje, en is inmiddels een beroemdheid via YouTube. Waarschijnlijk heeft hij (zij?) een nest in de boom naast de trap. We lopen bijna dagelijks via dit trapje naar een van de vele restaurantjes om te lunchen. Dat wordt honger geblazen de komende tijd.

Mystery man

Op het steilste stukje weg naar de campus (La Jolla Shores drive) staat heel vaak een man in een uniform. Op de achterkant van zijn jasje staat security, maar het is een rustig stukje weg waar volgens mij nooit iets gebeurt (hoewel je volgens René doodgaat als je probeert omhoog te fietsen)(valt wel mee hoor). De man staat daar meestal te zwaaien naar iedereen die voorbij rijdt (in de auto, stelletje luilakken), en als ik langsfiets zegt hij altijd iets vriendelijks. Omdat het inderdaad een heel steil stukje is aan het eind van een langere beklimming ga ik meestal niet meer zo snel. Dit is de conversatie die we vanochtend hadden terwijl ik hem voorbij fietste. Ik: "Hi, goodmorning, how are you? (puf puf)". Hij: "Goodmorning. One more week, huh?" (Hij denkt dat ik een student ben, en volgende week is er geen les meer). Ik (niet genoeg adem om uit te leggen dat ik geen student ben, maar onderzoeker, en dat mijn werk altijd doorgaat): "Yeah ....(puf puf puf)". Hij: "You have a good day now!" Ik: "Thanks, you too!". Tijdens dit hele gesprek fietste ik dus dapper door naar boven, waarschijnlijk met 0,5 km/uur.
Ondertussen zwaaide hij ook nog naar alle auto's die voorbij kwamen. In het begin dacht ik dat hij mij herkende als die stoere fietsende vrouw, zelfs als ik een keer met de auto langsreed, maar nu ik weet dat hij naar iedereen zwaait twijfel ik daaraan.
Maar wat doet hij daar? Is hij de officiële begroeter van de universiteit, zoals sommige supermarkten ook hebben? Maar vanaf zijn positie is het nog een stuk rijden naar de campus. Soms geeft hij aanwijzingen als mensen op de straat parkeren. Op campus is parkeren nogal duur, dus arme studenten proberen gratis plekjes net buiten de campus te vinden. Hij zorgt er denk ik voor dat iedereen netjes aansluit, zodat de ruimte optimaal wordt gebruikt. Misschien waarschuwt hij mensen dat ze hun wielen naar de stoeprand moeten draaien op dit steile stukje. Maar wie heeft hem daartoe aangenomen? Het is elke dag weer een raadsel waar ik lang over nadenk terwijl ik weer op adem kom op het vlakke stuk bovenaan de La Jolla Shores drive.

(Als je goed kijkt zie je de mystery man bij het witte paaltje aan het einde van de bocht)

IJdelheid (3)

Vrijdag was de laatste keer (na 17 jaar) dat Jay Leno de "Tonight show" presenteerde. Ook al gaat de show gewoon door, er zal maandag een nieuwe presentor zijn (Conan O'Brien) Volgens mij is dit een echte Amerikaanse traditie. Op een concurrerend kanaal is er tegelijkertijd de "Late show", gepresenteerd door David Letterman. De twee shows volgen vrijwel dezelfde formule. De presentator komt op, er is luid klappend en joelend publiek, en de presentator heeft altijd moeite het publiek stil te krijgen. (Boodschap: de presentator is een superster). Dan maakt de presentator wat grappen over het recente nieuws, bij voorkeur over de president. Er is een huisbandje, en behalve achtergrondmuziekjes speelt de bandleider ook een rol als gesprekspartner van de presentator. Na nog meer grappen en commentaren op het nieuws komt er een gast, meestal iemand die een film of cd wil verkopen of binnenkort in een verkiezing meedoet. Tussendoor zijn er nog wat terugkerende items. Jay Leno bijvoorbeeld had een item getiteld "Jaywalking". Jaywalking betekent als voetganger een straat oversteken op een plek waar geen zebra is, of op een manier die anderszins gevaarlijk is. Maar in dit geval is het een woordspeling op zijn voornaam natuurlijk. Het item hield in dat hij op straat (in Los Angeles) willekeurige mensen redelijk eenvoudige vragen stelde waar die mensen dan een heel dom antwoord op gaven. Voorbeeld: Waar staan de letters DC voor in Washington DC? Antwoord: da capital.
Wat me altijd opvalt aan die shows is dat het eigelijk nergens over gaat. De gasten hebben zelden iets boeiends te melden, de grappen zijn degelijk maar nooit schokkend. Het gaat vooral over de presentator, die is de grote ster. We missen Pauw en Witteman, die minder sterallures hebben en betere vragen stellen.

IJdelheid (2)

Als je naam al vergeven is bij de nummerborden kan je hem altijd nog op je winkel zetten.

IJdelheid (1)

Als we naar het werk fietsen moeten we een stuk de berg op. Dat gaat zo langzaam dat ik alle tijd heb om de nummerborden van de geparkeerde autos te lezen. Ik heb er inmiddels een hele studie van gemaakt... In plaats van een door de staat bepaalde combinatie van letters en cijfers kan je hier in de VS ook "personalized" nummerborden krijgen, ook wel vanity plates genoemd. IJdelheidsbordjes dus. We wonen in een geschikte wijk daarvoor, met al die gespierde, gebruinde, getatoeëerde mensen die zich op en bij het strand laten bewonderen. En wat is er ijdeler dan rondrijden met je eigen naam?
Het probleem is dat elke naam maar één keer gebruikt kan worden, en California is erg groot. Bovendien mag je maar 7 lettertekens gebruiken. Dus je moet creatief zijn. Je kan de eerste letter(s) van je achternaam toevoegen, zoals deze Mario.


Of je voegt een getal toe. Maar ja, wie wil er nu Piet nummer zoveel zijn? Zeker niet de mensen die zichzelf interessant genoeg vinden om hun naam op hun auto te zetten. Als ik bijvoorbeeld onze auto DIANE wil noemen kan dat niet, want die is al vergeven. DIANE P bestaat ook al. Ook DIANE1 kan niet, het eerste beschikbare nummer is 8. Diane nummer 8? No way! Ik ben nummer 1, take it or leave it! Ahum.

Je kan ook één letterteken vervangen door een hartje, sterretje, of handje. Zo dus (helaas ook al vergeven):












Je kan ook leters weglaten. Dat werkt het beste als je klinkers weglaat, wnt mnsn knnn n tkst zndr klnkrs ng bst bgrpen. Als je medeklinkers weglaat is het lastiger, a ee ue ee e oe eeie ie ee eie. Voor DN werkt dat niet zo, maar voor namen met veel medeklinkers kan dat best (HLN, MRK, DCK, RC-JN). Of je gebruikt cijfers die op letters lijken: D1AN3. Of, nog beter, een cijfer dat als een deel van je naam klinkt: HEL1.

Maar ja, wie wil er nou dat de hele wereld kan zien hoe je heet? Op congressen krijg je ook altijd van die naambordjes (net zoals kinderen in skiklasjes). Als je dan even ergens koffie gaat drinken en vergeet je halsband af te doen weet meteen iedereen hoe je heet. Irritant! Stel je voor dat je dat iedere keer hebt als je uit je auto stapt. Nou ja, het zal wel aan mij liggen. Misschien, als ik graag gebruind, gespierd en getatoeëerd over het strand zou lopen, zou ik het ook wel heel fijn vinden om rond te rijden in een auto met mijn naam erop.

Het kan wel handig zijn trouwens. Als je een naam hebt die niemand hier begrijpt. Dan hoef je niet steeds je naam 20 keer te herhalen en dan nog 3 keer spellen voordat iemand hem (verkeerd uitgesproken) kan zeggen. Je wijst gewoon naar je nummerbord. Misschien ook een idee voor mijn zus.

Doe het zelf

Zondag gingen we een stukje fietsen met Dave. Het doel was Pizza Port, een tent in Solana Beach waar veel surfer dudes rondhangen. Ondanks de naam en inderdaad beschikbaarheid gaat het niet echt om de pizza's, maar om het bier. Pizza Port is namelijk een microbrouwerij (de ketels staan achter de bar) met heel veel verschillende lekkere biertjes. Vergelijkbaar met De Zotte in Amsterdam of het Westerpaviljoen in Rotterdam. Nou ja, misschien niet helemaal, maar genoeg om de avond door te komen. En de glazen zijn niet micro.

Het is 26 km van ons huis, met twee grote en twee kleine beklimmingen (en afdalingen). Vlak bij Pizza Port zag ik de volgende zaak:


Waarom? Wie gaat ergens heen met z'n hond, om hem dan daar ZELF te wassen? Na al die jaren in de VS sta ik nog steeds voor raadsels.

Anyway, na een paar biertjes en dikke pizza's moesten we ook weer 26 km terug fietsen (inclusief alle beklimmingen). Dat was best zwaar! René had er zelfs spierpijn van .... Maar we hebben het gehaald! Op eigen kracht. Zonder omvallen!

Mensengriep

Het media bombardement over de nieuwe griep lijkt weer voorbij te zijn. CNN heeft de irritante gewoonte om één onderwerp te nemen, daar vervolgens de hele week over door te zeuren, en het nergens anders over te hebben. De hele week is er nauwelijks iets nieuws over te vertellen, wat ze er niet van weerhoudt om regelmatig "BREAKING NEWS!!!" over het scherm te laten dansen. Breaking news, de president heeft gezegd dat iedereen z'n handen moet wassen. Breaking news, een school in Nowhere Oaklahoma heeft alle leerlingen de rest van de dag vrij gegeven. Breaking news, een van de leerlingen die had geniest blijkt toch geen varkensgriep te hebben. Enzovoort. De hele dag zag je hetzelfde 5 seconde durende filmpje van Mexicanen met mondkapjes herhaald worden (ook al is het digitaal, CNN wil kennelijk geen film verspillen aan een iets langere opname). Nu blijkt dat die griep toch niet zo gevaarlijk is heeft CNN het er opeens helemaal niet meer over. Alle vragen die eerst zo belangrijk waren zijn nu vergeten. Bijvoorbeeld: waaraan zijn die Mexicaanse slachtoffers eigenlijk gestorven? Nu er in de VS nauwelijks dodelijke slachtoffers vallen doet het er opeens niet meer toe.

Mooi voorbeeld ook is dat het hier nog steeds varkensgriep heet (H1N1 is te technisch), omdat Mexicaanse griep te beledigend voor Mexicanen is. Gebrek aan interesse is niet beledigend?

De universiteit heeft kennelijk besloten om iets aan de griep te doen. Op het toilet hing opeens een instructie voor het wassen van je handen. Maar liefst 6 tekeningen zijn er nodig om uit te leggen hoe dat moet. Voor wie zijn die tekeningen bedoeld? Welke Amerikaan weet niet hoe ze haar handen moet wassen? Mochten er zulke mensen zijn, dan hoop ik dat ze wel snappen wat die groene wuppies moeten voorstellen.