Tante Dudette

De neefjes willen mij zien surfen. Altijd blij als ik iets kan doen om een vet coole tante te worden. Ik ga er 's ochtends vroeg op uit om naar de oceaan te kijken. It's bitter cold (het is 's nachts 1 graad geweest) en mijn knieën knikken. Er zijn wel een paar surfers in het water, de golven zien er mooi uit (voor het eerst deze week), en ik zie een surfer dude zich opmaken om het water in te gaan. Hey dude, is het niet veel te koud om te gaan surfen? Hij verzekert me dat het in het water warmer is dan daarbuiten. Dus ik trek mijn surfpak aan, dikke trui eroverheen, en loop met surfplank onder de arm en neefjes in touw naar het strand.

Terwijl de neefjes zich vermaken met het bouwen van een zeewierberg spartel ik wat in het water. Het is inderdaad niet freezing cold... Maar ik heb te lang niet geoefend, het enige wat me lukt is een soort doggie style. Er is mij beloofd dat er niet gelachen gaat worden, en dat gebeurt dan ook niet, voor zover ik heb kunnen beoordelen (onder water zitten mijn oren steeds te vol). Maar er wordt na afloop ook niet gejuicht of zo. Wat ik me wel kan voorstellen na de spectaculaire walvissen, dolfijnen, baluga's en zeeleeuwen die ze eerder deze week hebben gezien.

Ster van Bethlehem, oh nee, San Diego

Dat krijg je er van als je in een land vol grote kinderen woont, die nooit te horen krijgen dat het zo wel weer genoeg geweest is. Het schijnt dat deze mensen na afloop van Kerst elk jaar de buurt afstruinen naar koopjes om hun collectie voor volgend jaar uit te breiden. Wat hopen ze te bereiken, een nieuwe messias of het einde van de wereld?

Bezoek (2)

Leuk hoor, optrekken met vier Zeelenbergjes in plaats van één. Het bezoek levert nieuwe observaties (vooral Jimmie ziet van alles, zoals kolibris in onze tuin en nep-uilen op de daken) en woorden: In de dierentuin staat bij elk dier een status, waaronder "endangered", maar daar is nu "endangerous" van gemaakt. Met uitsterven bedreigde roofdieren denk ik.

Alles, altijd

Amerikanen willen alles op elk moment van de dag, elke dag van het jaar. Dat verklaart de supermarkten, wasserettes, apotheken, en zelfs copy shops die 24 uur per dag open zijn. En als het kerst is wil je natuurlijk sneeuw- en ijspret, ook al ben je op een zonnig strand met palmbomen.

Bezoek

Rene's broer Marcel en zijn kinderen Jimmie en Storm zijn op bezoek. Het is een gezellige bende, mede omdat ze niet met z'n drieën, maar met z'n achten zijn gekomen. Let vooral op de grijze links, met borsthaar.

Mini wereldreiziger

Het gemak van internet plaatst me soms voor een dilemma: Bij het online inchecken bleek ik een plaats te hebben op een middenstoel in economy plus. Bah, ik wil liever een gangstoel, in verband met veelvuldig been- en rugstrekken, en niet te vergeten wandelingetjes naar het toilet. Ik kon een andere plaats kiezen, maar er was nog maar één gangstoel beschikbaar, en die was in economy, zonder plus, dus minder beenruimte. Wat is beter: beenruimte met steeds je buurman/vrouw moeten vragen of je er langs mag, of geen beenruimte maar wel vrijheid?
Na lang dubben toch maar voor vrijheid gekozen. En wat gebeurt er dan, en het is niet de eerste keer, op de stoel naast mij zit de helft van een stelletje, en de andere helft zit ergens anders op een middenstoel. Ik wordt smekend aangekeken of ik wil ruilen. De vorige keer dat ik dat deed zat ik vervolgens de hele vlucht ingeklemd tussen twee breedzittende mannen (waarom doen ze dat altijd, het is echt irritant gorillagedrag), terwijl het echtpaar in slaap viel en dus niet eens profiteerde van mijn aardige bui. Toen ik met rugpijn uitstapte nam ik me voor dat nooit meer te doen.
Dus ik zei "nee". Ik legde uit dat ik expres een gangstoel had gereserveerd voor de lange vlucht, en dat ik niet in het midden wilde zitten. (Ik had nog willen zeggen "als je echt graag naast elkaar wil zitten had je eerder moeten reserveren." Maar bedacht me dat ik nog acht uur naast die man moest zitten.) Vervolgens wees ik naar de man die naast de vrouwelijke helft van het stel zat en zei: "misschien wil die meneer wel ruilen" (de mannelijke helft zat bij het raampje, dus die had iets om mee te onderhandelen). Bleek dat ze dat niet eens geprobeerd hadden. Meneer weigerde trouwens. Maar ik vond het wel typisch. En was trouwens erg blij met mijn egoïstische actie: de vrouw die had willen ruilen zat dus tussen een breedzittende meneer en twee gillende kinderen. Daar had ik zeker erge spijt van gekregen!
Maar het vliegen is wel een constante oefening in mini-bewegingen in een mini-ruimte. Neem nou de maaltijden die je krijgt, wat een gepriegel. Zo'n plastic bakje met kleine stukjes sla, en dan zo'n plastic zakje met dressing erbij. Er zit geen duidelijk scheurplekje op het zakje, dus je moet behoorlijk wat kracht uitoefenen om het open te krijgen. Tegelijkertijd kunnen je ellebogen niet meer dan 5 centimeter uitschieten, en wil je ook niet dat de dressing alle kanten op spuit. En hoe snij je zo'n taai minibroodje open met een plastic mes dat bot èn buigzaam is? En waarom is alles eigenlijk zo klein? Denken ze dat door de luchtdruk je maag ook kleiner wordt?
Daarna had ik trouwens vertraging en heb ik 26 uur over mijn reis naar San Diego gedaan, maar ik klaag niet hoor. René stond bij het vliegveld op me te wachten, en na een knuffel van hem was ik de hele reis al weer vergeten.

Kapper

Om me voor te bereiden op mijn spoedige terugkeer naar San Diego ga ik morgen naar de kapper. Jullie zijn gewaarschuwd! Kijk maar wat René overkwam.

Tja, het is geen groot nieuws natuurlijk, maar als ik niet regelmatig wat op m'n blog zet raak ik mijn trouwe fans misschien kwijt.

Sinterklaas

Sinterklaas bestaat! En hij leest mijn blog. Vorige week zat er opeens een chocoladeletter in mijn schoen. Ik dacht nog, hoe weet hij dat ik naar een chocoladeletter verlang? Bestaat psy toch? Ach nee, gelukkig niet! Ik had het in mijn blog geschreven, en die lieve sint leest dat. Dank je sinterklaasje!

Terug

Terug in Nederland! Heerlijk. Lekker fris en iedereen zegt gewoon wat-ie denkt. Geen moeilijke keuzes tijdens de lunch, alleen "neem ik die vieze soep wel of niet?".

Gisteren ging ik langs bij Helen die in Amsterdam woont. Vooraf wil ik even duidelijk maken dat we een heel gezellige avond hadden en dat het alle ellende dubbel en dwars waard was. Maar ik neem hierbij dus wel alle opschepperij (tegenover Amerikanen) over het goed geregelde openbaar vervoer in Nederland terug. Dat is het namelijk niet. Werkzaamheden tussen Delft en Den Haag (geen treinen dus), ontspoorde trein tussen Utrecht en Amsterdam (ook geen treinen meer), en rond middernacht opgesloten in een trein in Gouda vanwege vervelende jongeren. Fijn! Ik heb opeens sterke behoefte aan een chocoladeletter.

Rotweer

Handig, zo'n megascherm met buienradar! We wilden een boottocht gaan maken, maar besloten hier om toch maar een binnen-activiteit te gaan doen (de groene vlek bewoog in noordoostelijke richting). Ik mis San Diego nu al! (Nee hoor, Chicago is ook tof.) Het werd het Art Institute of Chicago, erg de moeite waard. We hadden drie uur, ik heb me suf gerend om ongeveer een kwart te zien...
Hier begint ook route 66, en zie je de Sears tower in de wolken.

Chicago

Na aankomst in Chicago met EJ even gaan lunchen/dineren in Mac's American Pub. We hebben het over Obama, zegt EJ: "Ook al zijn ze zwart, ze zijn eigenlijk best lekker!" René en ik kijken hem stomverbaasd aan, blijkt hij het over mijn frietjes te hebben, die inderdaad erg donker uitgevallen waren.
's Avonds zijn we met Inge naar een bluesbandje geweest dat John Primer heet. Dat konden we natuurlijk niet missen, met zo'n naam. Verder is het hier erg koud! Ik was even vergeten hoe dat was ;-)

Bruine zakken

Vrijdag was het weer raak: twee "brown bags", twee labmeetings (van Piotr en Seana), happy hour, en diner met een gast (Tim McNamara). Daardoor was de hele dag zo'n beetje gevuld met sociale gebeurtenissen.
Allemaal heel leuk maar wanneer moet ik nou zelf onderzoek doen?
Brown bag is volgens mij een Amerikaans begrip. Het idee is dat rond lunchtijd iemand een praatje houdt over onderzoek. Je mag tijdens dat praatje je lunch opeten. Die moet je wel zelf meenemen, en dat zit dan soms in een bruine papieren zak, vandaar de naam. Als het van een groep cognitief psychologen is, wordt het vaak Cognitive Brown Bag genoemd. Een denkende bruine zak. Hmmm...
Een deel van de toehoorders (en soms ook de spreker zelf) neemt inderdaad een lunch mee, hoewel niet altijd in een bruine zak. Denk niet dat die lunch bestaat uit een broodje kaas en een appel, want dan ken je de Amerikanen niet. Een typische lunch bestaat uit een hele verzameling van ziploc zakjes en kartonnen bakjes met verschillende dingen erin zoals worteltjes, chips, stukjes kaas, cornflakes, koekjes, burrito's, pizza, en wat er verder voor lunch doorgaat hier. Daarbij een grote fles frisdrank of koffie in een grote thermosbeker met een tuitje. Eerst worden er wat servetjes op de tafel of schoot gespreid, en vervolgens begint de persoon de zakjes te openen en overal hapjes van te nemen. Dit gaat gepaard met enorm gekraak (zie ingrediënten van de zakjes), geknaag, en geslurp. Ook tijdens labmeetings is er altijd wel iemand die een tupperware bak met hapjes zit weg te werken, en vaak ligt er dan nog een zak met snoepjes of chocolaatjes op tafel. Aangezien tijdens happy hour er ook altijd wel iemand friet en ui-ringen bestelt (happy hour is een biertje drinken in de pub) (op campus!) (ze hebben er zelfs Palm!!) ben ik dus vrijdag de hele dag omringd geweest door etende mensen. En alleen tijdens het diner bestond dat eten uit een fatsoenlijke maaltijd. Het is vast snobistisch van mij, maar ik vind dat je drie keer per dag een echte maaltijd moet eten. Het eten van chips uit een ziploc zakje, weggespoeld met een liter fanta, komt op mij wat onderontwikkeld over. Alsof je op een kinderfeestje bent. Wat in groot contrast staat met de kwaliteit van de praatjes en discussies, want die is hier best hoog. Zou er een omgekeerd verband zijn tussen intellect en culinaire beschaving?

Bijna

Echte golven ontbreken, maar misschien vinden jullie dit ook al stoer? ;-)

Kado

Als je jarig bent in San Diego krijg je een kado in stijl: een wetsuit! Vandaag van René gekregen. En omdat Rosie haar surfplank bij ons geparkeerd heeft kon ik het meteen uitproberen. Hij doet het perfect. Als ik nou ook nog op die plank kon blijven staan was het helemaal volmaakt....

Wat een belevenis!
Toen we in San Diego aankwamen was men nog lauw over de verkiezingen, met weinig uitingen voor de ene of andere kandidaat. Maar de laatste weken werd het steeds heter, met honderden borden langs de weg en niks anders meer op het nieuws. Op de campus stonden altijd mensen klaar om studenten te helpen zich te registreren. En het heeft gewerkt!
We hadden wat mensen uitgenodigd voor een blauw (democraten) met rood (republikeinen) diner. Vooral de blauwe pasta met tomaten-wodka saus viel goed in de smaak. We hadden uiteraard ook rode (strawberry caipirosjka) en blauwe (blue hawai) cocktails. Helaas geen fotos van het eten omdat er iets mis ging met René's nieuwe camera....

We hadden geen 'objectief' gezelschap (wat is objectief bij CNN: 1 republikein, 1 democraat, 1 wetenschapper/analist). Iedereen was voor Obama. Wat bleek: iedereen is verliefd op Obama.

Opeens, zelfs toen de uitslag in een heleboel staten nog niet duidelijk was, besloot CNN dat Obama had gewonnen. Verwarring! Wat, nu al? Na de eerste blijdschap zapten we vol leedvermaak naar Fox News, om te kijken hoe ze zich zouden houden. En wat zou Sarah Palin zeggen? Ze bleek alleen een zuur lachje te hebben. Ook viel ons op dat ze geen echte hug uitwisselde met McCain. Nee, dan de Obamas! Meneer met mevrouw Obama, meneer Obama met mevrouw Biden, mevrouw Obama met meneer Biden, enzovoort. Eén grote gezellige knuffelpartij. Helemaal blij en roze werd het toen Obama expliciet homo's noemde in zijn overwinningspraatje. Wat is-ie cute!
Ook de kleding van mevrouwen Obama en Biden viel nogal op. Who the hell heeft dat uitgekozen? Nou ja, wat maakt het ook uit. Vanaf gisteren is Amerika kleurenblind.


Wel jammer trouwens dat de Californiërs tegen het homohuwelijk en tegen bier op het strand hebben gestemd. Sukkels! Ongelofelijk. Ik begrijp het echt niet.

Listening by numbers

We hebben een logé uit Nederland. Willemijn is hier nu een paar dagen en al bijna over haar jetlag heen. We zijn natuurlijk heel blij dat we nu ons huis aan iemand kunnen laten zien en dat de hightech gadgets de juiste giechels en gilletjes ontlokken. Ze is er nog niet helemaal uit welke opties van de broodrooster en het koffiezetapparaat optimaal zijn voor haar ontbijtbeleving, maar ze heeft in ieder geval al wel de juiste mok gekozen zodat ze genoeg koffie kan drinken om wakker te blijven.



Gisteren zijn we een uitstapje gaan maken naar de San Juan Capistrano Mission. Er staat hier een hele serie missieposten langs de kust, op een dag lopen van elkaar. Dit is Geschiedenis hier in Amerika, dus een grote attractie. Bij de ingang kregen we een audiotour mee voor alle nummertjes die overal opgeplakt of neergezet waren, plus de verborgen nummertjes. Dit om te voorkomen dat je in een kwartier door het hele missiegebouw zou lopen. Bijvoorbeeld, bij de kerkklokken krijg je een heel verhaal te horen over het materiaal waarvan ze zijn gemaakt, en op welke tijden de klokken werden geluid, en welke verschillende geluiden de klokken konden maken. Vervolgens kan je een ander nummer indrukken om een oude man te horen vertellen hoe dat was als de klokken werden geluid. Vervolgens kan je weer een ander nummertje indrukken om te horen hoe de klokken dan klonken. Hetzelfde bij de olijvenpers, de Indianenhut, de soldatenverblijven, de waterput, de broodoven, enzovoort. Het jammere was wel dat de meeste mensen het na drie nummertjes wel voor gezien hielden. Meer aandacht ging uit naar de goudvissen in de fontein en de speelgoedstoomtreintjes die je zelf kon bedienen. Leve de geschiedenis!

Lincoln

En dit is dan ons 2-assig voertuig, hopelijk lichter dan 26.000 pond. Special delivery door Eelco en Antonio (nu nog blij op de foto, morgen terug in het vliegtuig naar Amsterdam minder blij). Wat een bak, alleen al het electrisch verstellen van de stoel is een avontuur: vooruit, achteruit, omhoog, omlaag, voorover, achterover, en dat allemaal met minimale vingerbewegingen. Hij is zo breed dat mijn favoriete houding (elleboog uit het raam, hand aan het stuur - ja, ik rij met twee handen aan het stuur, 10:10) niet lukt. Mijn elleboog haalt het niet! Suggesties voor een andere coole houding welkom.

Class C

We mogen nu officieel rijden in een 2-assig voertuig van maximaal 26.000 pond of een 3-assig voertuig van maximaal 6000 pond of een 'housecar' (camper) van van maximaal 40 voet (tja, ze zijn hier duidelijk nog niet toe aan het metrisch systeem) of een busje dat meer dan 10 maar niet meer dan 15 personen mag vervoeren maar dan moet de chauffeur wel een medische verklaring hebben plus een verklaring dat hij/zij de afgelopen vijf jaar niet is veroordeeld voor roekeloos rijden, rijden onder invloed, of een hit-and-run. Dat, en nog meer, staat in het driver's handbook. Met een voorwoord van onze gouverneur Arnold Schwarzenegger, die ons een veilige rit wenst.
Gisteren hebben we allebei het handbook bestudeerd en op de website een oefentest gedaan. Vandaag zijn we naar het DMV gegaan waar ze de rijbewijzen uitgeven. Daar moesten we eerst de ogentest doen. Achter de persoon aan het loket hangt een groot bord met letters. Die moet je dan oplezen. Omdat we lang op onze beurt moesten wachten konden we van te voren de borden alvast goed bestuderen. Na de ogentest moesten we de theorietest doen. We kregen een papiertje met de vragen, en moesten in een soort stemhokjes (maar dan zonder gordijn) de vragen beantwoorden. Je mag er niet praten of bellen, maar er wordt niet echt toezicht gehouden. En gelukkig hangen er in de hele ruimte posters met daarop bijvoorbeeld informatie over de verkeersregels. Ik ben met glans geslaagd (0 fouten) en René met ietsje minder glans (1 fout). Toen werd er een gat geknipt in mijn oude Indiana rijbewijs en kreeg ik een papiertje waarop staat dat ik mag rijden. We zijn dus helemaal klaar voor de auto die morgen zal arriveren!

God again

Er zijn hier echt belachelijk veel kerken. Zo veel dat er kennelijk niet genoeg zieltjes zijn voor alle kerken. Daarom hebben ze allerlei slogans langs de kant van de weg om je binnen te lokken. "Don't like organized religion? We're not that organized." Dat doet mij denken aan een kerk waar de pastoor of dominee regelmatig zoek is en waar ongetwijfeld heel vals wordt gezongen. Angstaanjagend is deze: "Come and smell the roses". Ik heb visioenen van een bos met rozenstruiken waarachter zich secteleden verschuilen met netten. Buig je je voorover naar een roos dan werpen ze hun net en word je afgevoerd om als voer te dienen voor in tongen sprekende bloeddorstige fanaten.

God

God bless! Dat zeggen zwervers altijd. Waarom? Waarschijnlijk is god hun laatste hoop. Ze hebben geen vertrouwen in de Amerikaanse droom dat als je maar hard genoeg werkt, je er wel komt. Dat succes afgedwongen kan worden, en dat mislukking je eigen schuld is. Zij weten wel beter. Maar waarom zijn die andere Amerikanen dan eigenlijk zo religieus? Natuurlijk, ze zijn de afstammelingen van religieuze fanaten die Europa ontvlucht zijn. Maar dat is eeuwen geleden! Er is ondertussen vooruitgang geboekt. Hoe rijmen ze die ideeën met elkaar? Hoe kun je je lot in eigen hand hebben als Hij vanuit daarboven de boel bestiert? Ik begrijp er niets van.
Ik heb trouwens wel ontdekt dat god niet in de hemel woont. God woont in San Diego, en hij parkeert zijn auto in onze buurt, Pacific Beach. Waarschijnlijk gaat hij hier surfen. Nadat hij even een paar perfecte golven heeft geregeld.

Kiezen

Keuzes, keuzes, keuzes. Daar draait het hier allemaal om. Ik heb het natuurlijk niet over de verkiezingen, maar over ons dagelijks eten en drinken. Als we gaan lunchen kunnen we kiezen uit: Mexicaans, Italiaans, Thais, Chinees, Indiaas, Veganistisch, Wok, Grieks, hamburgers. Allemaal op loopafstand. Denk je: doe mij maar gewoon een broodje, good luck to you! Gewone broodjes zijn lastig te vinden. Er is één plek waar ze broodjes voor je maken. Je kan kiezen: wat voor soort vlees (of vegetarisch), wit of bruin brood, bagel, pita, stokbrood, sourdough, koud of getoast, mayo, mosterd, ketchup, boter, tomaat, sla, augurk, komkommer, ui, wat voor soort kaas, .... Oh, shut up!
In grote verwarring doe ik maar wat en zeg het eerste wat in me opkomt. Meteen slaat de twijfel toe, is dat wel goed? Kan ik niet beter wat anders? Meer? Minder?



Met drankjes is het al net zo. Ga maar eens koffie halen. Wil je gewoon koffie? Forget it. Zelfs voor een gewoon filter bakkie kan je al kiezen uit minstens zes varianten. Dan ook nog de espresso typen: single or double, cappuchino, latte, mocha, white chocolate mocha, american, vietnamese... Wat voor melk wil je:soja, vol, half, mager. Wil je er een smaakje in? Alle varianten zijn ook koud met ijs te krijgen. En decaf natuurlijk. Ook als je een kopje thee wil sta je voor vele keuzes: earl grey, china jasmin, oolong orange, euco mint, black, green, white, red, aarrgghhh!

Gelukkig zijn er fijne plekken waar je goed kan uitrusten na alle keuzestress.



En waar ze je zelfs helpen met die andere belangrijke keuze.

Duivels nog aan toe!

Zo ziet een voetgangers-stoplicht er meestal uit:


Maar in onze buurt krijgen we onze signalen uit een andere hoek:


Wat is er gebeurd? Is dit een waarschuwing van fundamentalistische christenen? Heidenen die door rood lopen gaan naar de hel! Of een geintje van een surfer dude?

Flipper

We worden surfer dudes! Nou ja, 1 surfer dude en 2 surfer dudettes. We zijn dit weekend behoorlijk uitgeput tijdens onze eerste surflessen. Het is een Nederlands klasje: René, Suzanne (AiO van de UvA), en ik. Gisteren hadden we eerst een theoretische introductie, daarna moesten we een zwemtest doen om te bewijzen dat we konden zwemmen en watertrappelen (nadat we al een formulier hadden ondertekend dat alles wat er zou gebeuren onze eigen verantwoordelijkheid was), en toen gingen we wat technieken oefenen in de baai. Waaronder de "turtle": een draai om de lengteas terwijl je languit op de surfplank ligt. De zwemtest ging heel goed, en de technieken ook, dus de leraar was optimistisch. Het echte werk in de oceaan kon beginnen!
Vreemd genoeg bakten we er allemaal niets van. Hoe kan dat nou? Welnu. Als je gaat surfen moet je eerst met je plank een stuk de oceaan ingaan. Dat is best lastig met al die golven! Iedere golf gooit je weer een stuk terug richting strand. Als je dan eindelijk op de goede plek bent moet je wachten op een goede golf. Dat kan ook weer een tijdje duren. Als de perfecte golf er dan aankomt moet je snel je plank met de punt naar het strand draaien, er op gaan liggen, en zo snel mogelijk met je armen peddelen zodat je wat vaart hebt als de golf je te pakken krijgt. In theorie ga je dan snel op de plank staan, en rij je op de golf naar het strand. Eventueel haal je wat stunts uit. In de praktijk gebeurt er van alles. Bijvoorbeeld als je te ver naar voren op de plank ligt duikt de punt in het water, waardoor de golf de achterkant van de plank omhoogduwt en de surfer dudette samen met de plank eerst loodrecht naar beneden duikt en dan een salto maakt, waarvan een deel onder water. Of bijvoorbeeld als de plank niet loodrecht op de golf ligt duwt de golf de plank opzij waardoor de surfer dudette een onverwachte en niet helemaal geslaagde schroef draait. Of, als de plank goed ligt en door de golf vooruit geduwd wordt en de surfer dudette denkt, wauauauauauauw!!!!!!!! terwijl ze richting strand scheert en probeert te gaan staan waardoor de surfer dudette de ene kant op valt en de plank de andere kant op schiet. Gelukkig zit de plank aangelijnd aan de enkel van de surfer. Of de surfer zit aangelijnd aan de plank eigenlijk. Anyway, het gaat dus niet helemaal zoals gepland. Als de surfer dudette klaar is met de oceaan doorslikken en uitproesten en de plank is weer vastgepakt kost het weer zo'n kwartier aan door de golven ploegen en wachten op de volgende perfecte golf. Het surfen wordt door sommige mensen beschreven als in een wasmachine zitten. Of in een blender. Het grappige is dat het zeewater overal in gaat zitten. Kennelijk heb je achter je gezicht allerlei "holtes" waar het water zich een tijdje verstopt. Buig je dan een paar uur later een keer voorover om je veters te strikken of je vriend een zoen te geven dan komt dat water opeens door je neus naar buiten. Charmant.
Vanochtend hadden we de tweede les, die ongeveer hetzelfde verliep. Behalve dat er ook nog een groepje dolfijnen aan het rondspetteren was. Heel gezellig. Het was het wasmachine effect wel waard.

Behulpzaamheid

Het valt me altijd op dat Amerikanen erg beleefd en behulpzaam zijn. Mensen gaan voor je opzij, zeggen "excuse me" als ze je voorbij lopen in de supermarkt, en helpen je meteen als je enigszins verward kijkt. Vooral dat "excuse me" snapte ik vroeger niet. Ik dacht dat iemand wilde dat ik opzij ging, waardoor ik natuurlijk precies in hun pad kwam te staan. Waarop zij zich weer uitgebreid gingen verontschuldigen, en ik humeurig werd omdat ik er niks van snapte. Er is toch genoeg ruimte om er langs te gaan, wat zeur je nou? Pas na een tijdje had ik door dat mensen bedoelen: "excuseer, ik ga nu even in je blikveld lopen, maar ik ben me daarvan bewust en zal zo snel mogelijk weer weggaan." In Nederland is het altijd een machtsspelletje wie er als eerste opzij gaat op een smalle stoep, en als je in de supermarkt ergens bij wil geef je gewoon degene die in de weg staat een duw, terwijl je geïrriteerd "ttttt" doet. Het is misschien een kwestie van meer ruimte hier, waardoor mensen elkaar helemaal niet in de weg hoeven te lopen, maar misschien ook wel van instelling. Neem nou onze vuilnisbak, die precies weet wanneer je iets wil weggooien en dan vanzelf opengaat. Het enige minpuntje is dat hij geen "thank you" zegt zoals holle bolle Gijs.

Amerikanen geven graag hun mening (wie niet?), vooral op hun autobumpers en op bordjes in hun tuin. De Obama of McCain bordjes zijn duidelijk, maar er zijn ook mysterieuze bordjes met "Vote NO on D" en "Vote YES on D". Als de letter "D" verboden wordt heb ik een probleem.... Dus toch maar even opgezocht wat het betekent. Het gaat om proposition D, een voorstel om het sinds Februari ingevoerde algehele verbod op alcohol op stranden en in parken te verlengen. Huh? Lees dat nog een keer. Dus: Ja betekent verbod, nee betekent toestaan. Als Nederlander denk je misschien waar maken ze zich druk om, maar tot Februari was het toegestaan om op bepaalde tijden alcohol te drinken op bepaalde plekken. Er bestonden verschillende regels, op sommige plekken was alcohol drinken toegestaan van 12.00 tot 20.00, op sommige plekken van 8.00 tot 20.00, en op de rest van openbare plekken was het altijd verboden. Deze situatie was, behalve verwarrend, redelijk uniek in de VS. In dit puriteinse land wordt openbaar drankgebruik niet gewaardeerd. Behalve dus op sommige plekken op sommige tijden in San Diego. Tot er een keer een opstootje was, waar een groep dronkaards bij betrokken was, en sindsdien durfden fatsoenlijke Amerikanen natuurlijk niet meer op het strand te komen uit angst voor de dronken hordes. Voorstanders van het verbod beweren dat de dronkaards er een bende van maakten, en een onveilige situatie creëerden voor kinderen en bejaarden. En dat het opeens weer schoon en veilig was toen het algehele verbod kwam. Echt.
Het viel me op dat veel van die bordjes in de gemanicuurde tuinen van grote huizen stonden. Daar wonen van die mensen die hun gekoelde chardonnay aan de rand van hun eigen zwembad naar binnen gieten. Van die mensen die zeggen "keep our beaches clean and safe" en ondertussen in SUVs van formaat mammoettanker rondrijden en daarmee voortdurend de straten niet clean en niet safe maken. Van die mensen .. Ach, je snapt wel. Gelukkig zijn er ook een hoop mensen die tegen het alcoholverbod zijn. Dat zijn vast aardige mensen, die vinden dat iedereen het recht moet hebben om in de zon een koel biertje te drinken. Als die mensen winnen, zal ik op 5 november een toost uitbrengen op de aardige Amerikanen, op het strand, met een Amerikaans biertje. Ik zal daarbij geen kinderen of bejaarden lastigvallen, en ik zal het flesje netjes opruimen.

Bomenknuffelaars

Mensen zoals wij worden hier treehuggers genoemd. Ik had al verteld over mijn ontzettend verantwoorde schoenen. Daarnaast zijn we nu de trotse mede-eigenaars van de Ocean Beach People’s Organic Foods Market. Een coöperatieve onderneming voor al onze sojadrankjes, boekweitgrutten, alfalfa en bietensapjes. Voor slechts $15 dollar zijn we aandeelhouder geworden en kunnen we meestemmen. We krijgen ook korting op onze boodschappen. Als je je eigen tas meeneemt krijg je nog eens 5 cent korting, en mag je een briefje met je naam erop in een glazen pot doen. Je kan dan voor $30 boodschappen winnen. Allemaal om te stimuleren dat mensen hun eigen tas meenemen in plaats van steeds een nieuw plastic of papieren tasje van de winkel. Wij zijn heel goed in het meebrengen van onze eigen tas en hebben al twee keer ons briefje in de pot mogen gooien! De winkel ziet er wat rommeliger en minder schreeuwerig uit dan gewone supermarkten, en de mensen die hier komen zouden zeker geitenwollen sokken dragen als het hier niet zulk fantastisch lekker weer was.
Maar ook de wat meer mainstream Californian kan een bijdrage leveren aan het behoud van de aarde. Er wordt hier druk aan recycling gedaan. Elk huis heeft een grote blauwe container waar je van alles in kan doen: glas, papier, blikjes, plastic flessen. Als je voor de universiteit werkt kan je gratis met de bus (het parkeren op de campus kost $7 per dag, dus de bus is zeker een alternatief in deze woelige economische tijden). Er wordt zelfs naar het werk gefietst door een enkele moedige ziel. Waarschijnlijk zouden wel meer mensen dat doen als er niet zoveel heuvels waren. De stad doet er wel veel aan om mensen aan het fietsen te krijgen door fietspaden aan te leggen en bordjes met een fiets er op langs de wegen te plaatsen om automobilisten er op te wijzen dat ze uit hun doppen moeten kijken. En als je dan moegefietst bent kan je verder gaan met de bus, want elke bus is hier voorzien van een fietsenrek aan de voorkant.
Ondanks al deze maatregelen zijn de meeste fietsers hier sportfietsers die in het weekend in grote groepen toertjes maken, terwijl ze door de week in hun SUVs en pickup trucks naar het werk tuffen. Sommige fietsers zien er best Lance Armstrong achtig uit op lichte snelle fietsen, maar er zijn ook van die dikkerds die in volledige uitrusting op een veel te kleine mountain bike de heuvels op proberen te zwoegen. Nou ja, misschien komt het ooit nog goed. René is nog steeds op zoek naar de perfecte fiets, hoewel hij er na bezoekjes aan 67 fietswinkels nu bijna uit lijkt te zijn, maar ik heb via craigslist.org (een soort marktplaats.nl) al een goede tweedehands fiets gekocht. Ik moest meteen 20 km erop terug naar huis fietsen, en dat ging prima. Het voelde me wel een beetje de eenzame fietser, maar in onze eigen buurt wordt gelukkig wel wat meer gefietst. Meestal op cruisers (met zo’n breed hoog stuur alsof je op een Harley zit), maar ik heb een fijne hybride. Hopelijk ook geschikt voor de berg waarop de universiteit is gebouwd.

Bolletjes

Vandaag ben ik gaan shoppen, en heb de perfecte schoenen gevonden. Ze passen heel goed bij ons huis, en ze zijn ook nog eens heel verantwoord, want gemaakt van linksdraaiende volkoren veganistische eco hennep. In de "All Vegan" winkel. Wel jammer dat ik ruim een half uur moest autorijden om er te komen.....

man/vrouw perikelen (2)

René: "Vrouwen zijn gewoon veel verstandiger dan mannen." Niet dat vrouwen bevestiging nodig hebben van mannen natuurlijk, maar toch fijn om te zien dat sommige mannen wel eens een helder moment hebben :-))

Man/vrouw perikelen

Gisteren was er een bijeenkomst op de universiteit met Ben Barres. Hij is een neurowetenschapper die eerst als vrouw carriere maakte, maar toen besloot een man te worden. Hij is dus een transgender. Omdat hij ervaring heeft als vrouw èn man in de wetenschap, is het wel interessant te horen wat hij daarover te melden heeft. In een paper in Nature beweert hij dat vrouwen net zo slim zijn als mannen, en dat de achterstand van vrouwen vooral het gevolg is van vooroordelen en discriminatie. Als anecdote schrijft hij dat hij een keer (als meneer Barres) een praatje hield over zijn onderzoek. Na afloop schijnt iemand gezegd te hebben dat hij het onderzoek van Barres erg goed vond, een stuk beter dan dat van zijn zus, niet wetende dat het Ben Barres zelf was (als mevrouw Barres). Typisch. Ook heeft hij zichzelf getest voor en na de overgang, en hij ontdekte dat zijn intelligentie niet steeg toen hij opeens meneer werd.
Kortom, een interessant persoon, dus we gingen naar de bijeenkomst. Ik verwachtte een grote zaal met honderden geïnteresseerden, maar het was een klein zaaltje, en er waren ongeveer 20 mensen (voornamelijk vrouwelijke PhD studenten en postdocs) komen opdagen. Barres gaf geen lezing, maar beantwoordde vragen, die vooral gingen over hoe we ervoor kunnen zorgen dat er meer vrouwen in de wetenschap blijven. Zijn antwoord kwam er op neer dat als er al een behoorlijk aantal vrouwen ergens werkt, het makkelijker wordt voor andere vrouwen om daar ook een plek te vinden. Hmmm. Wel jammer dan, dat mevrouw Barres besloten heeft meneer te worden. Dan schiet het niet op natuurlijk.
Meneer Barres was ook een beetje een saaie meneer, met een baardje van een week en slobberige kleren. Misschien was dat ook wel het punt, dat hij een gewone meneer wilde zijn. Maar als je denkt aan transgender denk je vooral aan meneren die mevrouw zijn geworden, en dat uitbundig zijn. Dus ik had vewacht dat meneer Barres wel een uitbundige meneer zou zijn, met cowboylaarzen en gespierde schouders of zoiets. Maar ja, het was natuurlijk gewoon een wetenschapper.
(Je kunt een lezing van hem op Harvard zien, let op, hij komt pas in het tweede filmpje na ongeveer 2 minuten)

Recycling California style

Vanwege de veelvoorkomende bosbranden hebben sommige mensen hier een systeem dat het water uit hun zwembad gebruikt om huis nat te houden als er een brand in de buurt is.

Lichaamsgeur

Bij aankomst moesten we ons melden bij het international office van de universiteit. Daar kregen we een informatieboekje mee waarin achterin wat "helpful hints" staan over hoe je je in de VS hoort te gedragen. Punt nummer 1: Amerikanen wassen zichzelf en hun haar elke dag. Ze vinden natuurlijke lichaamsgeur onplezierig en "offensive", en gebruiken daarom veel deodorant en andere toiletartikelen. Echter, punt nummer 4: Amerikanen zijn niet formeel en spreken elkaar aan bij hun voornaam, zelf ouderen en autoriteiten, en punt nummer 6: Mensen kleden zich informeel (inderdaad, to say the least). Je kan er dus uitzien alsof je op de camping bent, maar o wee als je beetje zweet.
Punt nummer 3: Amerikanen zeggen vaak "How are you?" als ze "Hello" bedoelen, en "I'll call you" als ze "Good-bye" bedoelen. Dit moet je dus niet letterlijk nemen. Echter, punt nummer 7: Als je twijfelt tussen eerlijkheid en beleefdheid, kan je beter eerlijk zijn. Je kan beter een uitnodiging afslaan (wel vriendelijk he!) dan accepteren maar niet gaan. Nu ken ik die Amerikanen al langer dan vandaag, en weet ik dat punt 3 beter klopt dan punt 7 (ik heb het gisteren zelfs nog even geverifieerd bij een paar exemplaren), maar voor de mensen waarvoor dit kennelijk bedoeld is zal het best verwarrend zijn. Helemaal komisch is punt nummer 8: Amerikanen vinden het belangrijk om op tijd te zijn. Nee hoor. In vergelijking met Nigerianen misschien wel, maar in vergelijking met Nederlanders of Duitsers zijn het vreselijke laatkomers. Ze vinden het zelfs ongemakkelijk als je precies op tijd voor de deur staat, want ze zijn dan zelf nog lang niet klaar.
Om onze integratie nog verder te stroomlijnen moeten we woensdag naar een orientatie-bijeenkomst komen (verplicht, hoewel ik niet weet wat er gebeurt als we het niet doen). Ik heb ik ieder geval al een paar discussiepunten. Maar voor de zekerheid zal ik me vooraf maar even goed wassen.

Bolletjeshuis

Ons huis heeft een heelal/ruimtevaart thema. Behalve dat veel meubels en prullaria uit de jaren '50/'60/'70 komen, zijn veel dingen bolvormig of versierd met bolletjes. We zweven tussen de planeten! De kleuren zijn oranje, turquoise, en paars. Wat dat met het heelal te maken heeft weet ik nog niet.












Het is echt dicht bij het strand ook. We horen steeds de golven, niet alleen in de tuin maar ook in de slaapkamer. Ik droom van golvende planeten waar ik tussendoor surf. Vrijdag gingen we even langs het strand wandelen en zagen dolfijnen voorbij komen. Maar ik mis jullie allemaal heel erg hoor!

Jetlag

Het is hier drie uur 's nachts en ik ben natuurlijk al weer klaarwakker ('t is 12 uur in Nederland, bijna lunchtijd!). Hoewel een wat paniekerig begin door een kapotte trein vlak voor Schiphol is onze reis verder spoedig verlopen. Maar god, wat is dat vliegen saai. Vooral als je met een Amerikaanse maatschappij vliegt die alleen maar films laat zien waar echt niemand zich aan zou kunnen storen. En als je dan ook nog je oordopjes kwijtraakt, zoals René gebeurde... Gelukkig was de beloning aan het eind dat we in San Diego uitstapten en palmbomen zagen wuiven tegen een ondergaande zon. Dave was zo aardig om ons te komen ophalen en naar ons nieuwe huis te rijden. Via de Crystal Pier, waar we nog net de laatste surfers zagen proberen een golf te pakken (over een paar weken zitten we daar ook tussen natuurlijk). Het huis is helemaal in thema, maar daarover later meer.
Het is hier trouwens niet alleen maar paradijslijk: Iets ten noorden van Pacific Beach (waar we wonen, ik kan de zee vanuit de woonkamer horen ruisen) heb je Casa Beach, waar tot voor kort veel zeehonden zaten. Die zeehonden zaten er omdat er een golfbreker was gebouwd om het strandje geschikt te maken voor kinderen. Maar omdat die zeehonden daar de hele dag lekker op het strand lagen en er ook poepten was het een gevaar voor de gezondheid. Bovendien is het tegen de wet om zeehonden lastig te vallen, en van menselijke strandpret worden zeehonden bang. Nu zijn er dus mensen die toch persé dat stukje strand willen gebruiken, en die zijn naar de rechter gestapt om dat op te eisen, want ooit is er in een plan besloten dat het een kinderstrand zou worden. Dus, in plaats van de vele andere stukjes strand te gebruiken die ook geschikt zijn om zandkoekjes te bakken, is nu de toegang tot het strand geopend, is de zeehondenpoep opgeruimd, en zijn de zeehonden min of meer verdwenen. Gelukkig heb je wel actiegroepen die bij het strand demonstreren en proberen mensen over te halen toch ergens anders te gaan liggen bakken. De hoop is dat de zeehonden weer terugkomen als het strand rustig blijft. Nou, mijn steun hebben ze, ik zal nooit en te nimmer gaan zwemmen op Casa Beach.

Laatste dingetjes

De avond voor vertrek! Nu wordt het wel spannend. Wat zal er in de VS gebeuren, hoeveel banken gaan er nog omvallen. Is het een toeval dat ik The Grapes of Wrath noemde toen Jacques vroeg welk boek iedereen gelezen moet hebben? En wie gaat er winnen? McCain kan ik mij niet voorstellen, want het is toch niet mogelijk dat er zoveel mensen hun verstand kwijt zijn. Nu dacht ik dat ook toen Bush kandidaat stond, dus erg veel inzicht in de Amerikaanse psyche heb ik geloof ik niet.... Maar ze lijken altijd zo aardig en sociaal. Hopelijk loopt het dit keer wel goed af.

Ondertussen pakken wij in en ruimen we op. Ik prop nog snel een zakje drop in mijn koffer, en heb alle lastige administratie in een doos weggestopt. Uit het oog, uit het hart! René doet nog wat last minute wasjes. Morgen wonen we naast een palmboom, joepie!

San Diego, can you hear me?

Wat een uitvinding is dat internet! Ik zit nu nog in Rotterdam, en ben nog niet in San Diego geweest, maar ik weet nu al waar we gaan wonen (Pacific Beach, San Diego), hoe ons huis er van binnen uitziet (zie foto), ik heb met behulp van de street view van Google maps al virtueel door onze buurt gewandeld, ik weet al waar de organic supermarkets zijn, hoe ik naar het werk kan fietsen. Eigenlijk hoef ik al niet meer te gaan, ware het niet dat Google nog wel een beetje moeite heeft met het binnenhalen van het weer van San Diego.....