Wij houden van oranje

We zijn weer even terug in California, en zien de gevolgen van een regenachtig seizoen.

Verhuisd

We kunnen het bloggen niet laten, dus terug in Rotterdam zijn we verder gegaan, maar onder een andere naam: uitvreters. Met Rotterdamse avonturen.

Afscheid

We zijn al een paar weken niet meer letterlijk in Orbit (de naam van ons huis in Pacific Beach), maar binnenkort ook niet meer figuurlijk. We lopen wat triest rond op de campus. Dag rotsbeer, dag zonnegod!


En dag trouwe lezers. Binnenkort zien we jullie weer in het echt!

Simpel eten?

We waren een paar dagen geleden in Berkeley, en moesten natuurlijk gaan eten bij Chez Panisse. Een paar jaar geleden kreeg ik van mijn ouders het boek 'Vegetables', geschreven door Alice Waters, de oprichter van Chez Panisse, en één van de grondleggers van de Californische keuken. Het is een bijzonder boek, omdat het niet alleen recepten geeft (gerangschikt per groente, niet per soort gerecht), maar ook veel informatie geeft over de groente, bijvoorbeeld waar je op moet letten als je het koopt, in welk seizoen de groente het beste is, waar je het mee kan combineren, etcetera. Het principe van Alice Waters is dat je zoveel mogelijk lokale ingrediënten moet gebruiken, en in de gerechten de smaak van de ingrediënten zelf moet laten werken. Verder zijn de gerechten niet al te zwaar en de porties in het restaurant waren van Europees formaat. Het lijkt erg op de Mediterrane keuken, met wat typisch Californische invloeden zoals de Mexicaanse en Aziatische keuken, en vis uit de Stille oceaan.

Het eten was inderdaad erg lekker, ik had vooral een paar heel lekkere stukken tomaat, zo smaakvol had ik buiten Italië nog geen tomaat gegeten. Het viel me trouwens wel op dat de wijn niet bepaald lokaal was, maar uit de hele wereld kwam. Maar goed, een kniesoor zal ik maar zeggen. Ik weet denk ik wel waarom de Californische keuken in Berkeley is ontstaan. Het ligt echt op een kruispunt van klimaten, met de hete Central valley en de mistige koele kust en alles er tussenin. Zo kan ik ook het hele jaar lekker eten van lokale ingrediënten! In Nederland is het toch lastiger. Ik herinner me nog de lokale, biologische groentetas die in de herfst elke week weer gevuld was met andijvie, kool en peen. Zelfs Alice Waters geeft niet genoeg recepten om daar een seizoen lang van te blijven genieten.

Simpele wijn

Ten noorden van San Francisco ligt wine country. Het klimaat is vergelijkbaar met dat van diverse Franse wijnstreken, en er zijn dan ook talloze wijngaarden te vinden. We zijn een dagje gaan proeven bij een paar wijnhuizen (in Russian River valley en Dry Creek, beide in Sonoma). Dat gaat weer echt op z'n Amerikaans (toegegeven, ik ben nooit bij Franse wijnhuizen geweest, dus misschien gaat het daar net zo ...). Als een streek een wijnstreek is, is ook alles er op gericht om dat duidelijk te maken aan de reiziger. Er worden kaarten uitgedeeld met alle wijnhuizen erop gemarkeerd, plus een korte aanduiding van het soort wijn en andere bijzonderheden. Onderweg zie je overal bordjes, en bij elke kruising staan een wegwijzer met een hele lijst van alle wijnhuizen en welke kant je dan op moet. Ook in dorpen en stadjes staat overal wijngerelateerde dingen, en in restaurants en winebars kan je ontzettend veel verschillende wijnen drinken. Je bent als het ware in een wijn-pretpark.


Elk wijnhuis heeft een bezoekerscentrum waar je niet alleen wijn kan proeven maar ook vijftig soorten mosterd, olijfolie, en vruchtenjams kan kopen, en allerlei prullaria zoals ovenwanten en onderzetters met de naam van het wijnhuis erop. Er zijn ook wijnhuizen waar je kan lunchen. Soms kan je ook een rondleiding krijgen. Bij het eerste wijnhuis waar we langsgingen deden we dan ook braaf de rondleiding, maar dat bleek een redelijk saai verhaal te zijn over de hele stamboom van de familie die het wijnhuis begonnen was en de complete herkomst van alle materialen waar het hoofdgebouw van gemaakt was. Wijzer geworden gingen we bij het volgende wijnhuis linea recta naar de bar om met het proeven te beginnen. We voelden ons alsof we in de film Sideways terecht waren gekomen.


Een groot verschil tussen "oude wereld" wijn en "nieuwe wereld" wijn is dat de Europese wijnen meestal naar de regio worden genoemd, terwijl de Amerikaanse en Australische wijnen meestal naar de druif worden genoemd. Toen men in California begon met wijn produceren had de rest van de wereld natuurlijk weinig vertrouwen in die wijn, dus was het niet zo handig om het als een "Napa" of "Dry Creek" te verkopen. Dus noemden ze het naar de druif, want dat kenden mensen wel. Vandaar dat de meeste wijn hier van één druivensoort wordt gemaakt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Franse wijnen die vaak van verschillende druiven worden gemaakt. Pogingen van Amerikaanse producenten om ook mengsels te maken mislukken meestal. Amerikanen zijn gesteld op de simpele wijnen van een enkele druif, en kopen dus liever een Chardonnay dan een Russian River.

Dit is eigenlijk wel erg vreemd. Over het algemeen zijn Amerikanen juist dol op wilde combinaties. Als ze bijvoorbeeld een broodje maken gaan daar minstens vijf soorten beleg op, zie hier dit broodje gegrilde aubergine (gekocht in de deli van een wijnhuis).


Soms zitten er zoveel verschillende smaken op één broodje dat, als het je al lukt om je mond ver genoeg open te sperren om een hap te nemen, je helemaal duizelig wordt van de botsende smaken. Hetzelfde geldt voor koffie, Ben & Jerry's ijs, pasta, noem maar op. Amerikanen willen nooit iets simpels. Waarom dan wel met wijn?

Geen beren

Een van de leukste dingen in de VS is kamperen in een nationaal (of regionaal) park. De plaatsen zijn vrij groot, en je zit meestal midden in een bos, zodat je nauwelijks medekampeerders ziet. Elke plaats heeft een picknicktafel en een ijzeren ring waarin je een houtvuur kan stoken (voor Amerikanen is kamperen pas echt als ze een vuurtje kunnen stoken). Er zijn soms ook berenkasten, kasten die zelfs voor beren niet open te krijgen zijn, en waar je al je eten, toiletspullen en andere dingen met een geur in moet stoppen. Beren komen namelijk gewoon je tent in of breken je auto open als ze eten ruiken. Volgens sommige mensen ruiken ze zelfs op kilometers afstand eten in een blikje. We hebben dit keer geen beer gezien. De vorige keer dat we kampeerden wel, maar helaas is het bewijs verloren gegaan door technische fouten met Rene's camera.

Er zijn meestal geen douches op de camping, dus het is een van de weinige plekken in de VS waar je vet haar mag hebben en naar zweet kan ruiken zonder meteen een sociale paria te worden. Sterker nog, je kan beter naar zweet ruiken dan naar zeep, want daar komen dan weer beren op af.

In Kings Canyon hadden we wel een heel erg mooie plek (nr. 59 op de Sheep's creek camping). Een enorme plek ter grootte van een Amsterdams voetbalveld. Of twee. Maar het leukste was toch wel dat de plek aan een rivier lag, en je via een klein paadje naar een iets lager gelegen strandje kon komen. Met op dat strandje een paar fijne bomen met wortels waartussen het aangenaam toeven was.


's Middags als het warm was, met een boekje en een kopje groene thee ...


Deze foto hieronder heeft Rene genomen vanaf het ene uiteinde aan de weg, en ik sta aan het andere uiteinde, de rivierkant. (Ik sta er echt hoor, kijk maar goed recht boven de berenkast). Dat geel-blauwe ding is onze tent.


Er kwam al snel een vrouw langs om te vragen wanneer we weer weggingen. Ze had twee kleine kinderen, en ze kwamen hier vaker. 'Onze' plek was hun favoriet, en ze hadden onderweg in de auto al "59, 59, 59" zitten zingen. Groot was de teleurstelling toen ze onze auto zagen staan. Vast een ouder echtpaar dat de hele zomer blijft zitten, dachten ze. Maar toen zagen ze ons, en kregen ze weer hoop. Vandaar die vraag. Toen ze hoorden dat we de volgende dag zouden vertrekken kwamen ze 's avonds langs met wat spulletjes. Die wilden ze graag alvast neerzetten om ons/hun plekje bezet te houden. Om ons te bedanken kregen we een Sierra Nevada biertje (Kings Canyon is in de Sierra Nevada) en een Amerikaans vlaggetje om 4 juli (nationale onafhankelijkheidsdag) te vieren. Ze vertelde ook dat de plek zo bijzonder was omdat hun oudste zoon er verwekt was. Ik zag al voor me dat ze 's avonds bij het kampvuur deze herinneringen zouden gaan ophalen.

Het was wel goed dat ze langskwam, want aan de overkant van de weg zat een groot gezin ook al steeds verlangend naar onze plek te kijken. Toen we 's ochtends zaten te ontbijten was ondertussen 'Operation 59' in volle gang. De twee kinderen en hun moeder hadden zich strategisch opgesteld met walkie-talkies en hielden al onze bewegingen in de gaten. Wij hadden dit trouwens helemaal niet door, pas toen we de laatste tentharingen uit de grond trokken en precies op dat moment de moeder er aankwam met nog een meer spullen kregen we iets in de gaten.

Omdat het zo'n schattig gezin was voelden we ons wel een beetje verplicht om het vlaggetje ook te gebruiken, en zo kwam het dus dat we op 4 juli de onafhankelijkheid van de VS vierden met een Amerikaanse vlag in onze Lincoln. Gewoon, uit solidariteit met die arme Amerikanen die vroeger onder het juk van het Engelse kolonialisme gebukt gingen.

Verdwaald in de lift

Een van onze laatste dagen op UCSD, en weer doe ik het: ik drukte in de lift op het "B" knopje om naar de begane grond te gaan. Ik woon hier toch al een tijdje, en ben ook al vaker in de VS geweest, dus ik zou toch moeten weten dat de B voor Basement (kelder) staat. De begane grond is hier "1". Altijd gedacht dat cijfers exact zijn? Nou, dat valt tegen. Niet alleen heeft de verdieping hier altijd een getal dat één hoger is dan wat je zou denken, ze doen nog meer gekke dingen. Punten voor decimalen en komma's voor duizendtallen bijvoorbeeld, maar daar was ik als wetenschapper al aan gewend. Ook dat rare gedoe met inches, feet en mijlen blijft vreemd. Er zit gewoon geen logica in. De kleinste maat is 1/8 inch (3,175 mm), dus erg precies is het niet. Maakt niet uit, het land is gigantisch, dus wie kijkt er op een paar millimeter? Tot er iets misgaat met een ruimtevaart natuurlijk. Er zitten 12 inches in een foot, en 5280 feet in een mijl. Hoe kan je daar nou mee rekenen? De meeste Amerikanen weten trouwens niet eens hoeveel feet er in een mijl gaan.
Nog zo iets vreemds is dat ze de dag en maand omdraaien als ze de datum geven. Dus vandaag is 6/30/2009, niet 30/6/2009. Bij dagen boven de 12 zie je het meteen, maar een datum als 8/11/1966 is onduidelijk. Ben ik toen geboren of niet?
Alles met cijfers is hier anders, gewicht gaat in ounces en pounds, temperatuur in Fahrenheit, betalingen in dollars. Tijd gaat gelukkig wel gewoon in minuten en uren. Maar we lopen wel 9 uur achter op jullie. Nou ja, dat betekent dat ik nu fijn aan mijn dag ga beginnen, terwijl jullie al achter de dampende schalen zitten. Voor de zekerheid neem ik vandaag maar de trap!