Amerika heeft een serieus probleem met brood. Onze huisbaas was opgevallen dat wij altijd brood op het aanrecht hebben liggen, en hij vroeg zich af of brood een belangrijke basis was in Nederland. Uh, ja, huh? Overal toch? Maar toen begon het me te dagen. Het meeste brood hier is van dat zachte fabrieksbrood, alleen geschikt om in de broodrooster te stoppen. Er wordt ook wel "rustiek" brood verkocht, maar dat heeft dan meteen weer zo'n knoertharde korst. Wel lekker, maar gevaarlijk. De ruimte die brood krijgt in de supermarkt is belachelijk klein. Er is vaak wel een bakkerij afdeling, maar die wordt vooral ingenomen door glazen vitrines vol doughnuts en vreemd gekleurde koekjes.
Ook de "echte" bakkers hebben bedroevend weinig brood. Op een of andere manier is het idee van brood hier een beetje vervreemd. Alles wat ooit als deeg begon is brood. Zo vinden veel mensen het normaal om als ontbijt taartjes te eten, zoals poptarts, een soort loempia gevuld met jam, of doughnuts, of muffins. Ik heb een keer meegemaakt dat ik een muffin met boter en jam kreeg. Jakkes.
Ook bij de lunch zal je een Amerikaan niet snel een boterham met kaas zien eten. Brood wordt hier meer gezien als een manier om een hele stapel andere dingen bij elkaar te houden. Een typische sandwich heeft mayo, mosterd, diverse vleeswaren, kaas, tomaat, sla, augurk, komkommer, olijven, dressing, noem maar op, en is meestal te dik om op een beschaafde manier te kunnen eten. Je krijgt er ook altijd chips bij, de functie hiervan is mij niet helemaal duidelijk. Maar meestal eten mensen hier 's middags hetzelfde als wat ze 's avonds eten (als ze al echte maaltijden eten). Pizza, burrito's, hamburgers, curry, patat.
Kortom, Amerika is brood-gedepriveerd. Maar een tijdje geleden heb ik gelukkig het perfecte brood gevonden. Bij een echte bakker (hoewel ook deze bakker meer taart dan brood heeft). Het is een volkoren brood met enigszins krokante korst, maar waar je je tanden niet op zal breken. Er lijkt ook geen suiker in te zitten. Wat blijkt? Het is een Franse bakker. Soms voel ik me een echte Euro-snob.
De economische crisis is voor mij tot nu toe iets abstracts. Ik hoor natuurlijk wel van mensen dat ze geld of hun werk kwijt zijn, en ik weet ook wel dat het voor sommige mensen om mij heen zwaar is, maar je ziet het niet. Tot ik hier in Jackson Hole ging skiën. De pistes zijn leeg! Er is bijna niemand. Voor een beginner als ik is het natuurlijk wel fijn dat ik mijn parallelle (ahum) bochtjes kan oefenen zonder aan alle kanten snelle skiërs en boarders op me af te zien komen, maar voor de mensen die hier werken is het niet leuk. 's Ochtends wordt de helft van de ski-leraren weer naar huis gestuurd omdat er niet genoeg klunsjes zijn. Ik heb zelfs een dag privé les gekregen omdat er verder niemand was van mijn niveau.
