Tante Dudette

De neefjes willen mij zien surfen. Altijd blij als ik iets kan doen om een vet coole tante te worden. Ik ga er 's ochtends vroeg op uit om naar de oceaan te kijken. It's bitter cold (het is 's nachts 1 graad geweest) en mijn knieën knikken. Er zijn wel een paar surfers in het water, de golven zien er mooi uit (voor het eerst deze week), en ik zie een surfer dude zich opmaken om het water in te gaan. Hey dude, is het niet veel te koud om te gaan surfen? Hij verzekert me dat het in het water warmer is dan daarbuiten. Dus ik trek mijn surfpak aan, dikke trui eroverheen, en loop met surfplank onder de arm en neefjes in touw naar het strand.

Terwijl de neefjes zich vermaken met het bouwen van een zeewierberg spartel ik wat in het water. Het is inderdaad niet freezing cold... Maar ik heb te lang niet geoefend, het enige wat me lukt is een soort doggie style. Er is mij beloofd dat er niet gelachen gaat worden, en dat gebeurt dan ook niet, voor zover ik heb kunnen beoordelen (onder water zitten mijn oren steeds te vol). Maar er wordt na afloop ook niet gejuicht of zo. Wat ik me wel kan voorstellen na de spectaculaire walvissen, dolfijnen, baluga's en zeeleeuwen die ze eerder deze week hebben gezien.

Ster van Bethlehem, oh nee, San Diego

Dat krijg je er van als je in een land vol grote kinderen woont, die nooit te horen krijgen dat het zo wel weer genoeg geweest is. Het schijnt dat deze mensen na afloop van Kerst elk jaar de buurt afstruinen naar koopjes om hun collectie voor volgend jaar uit te breiden. Wat hopen ze te bereiken, een nieuwe messias of het einde van de wereld?

Bezoek (2)

Leuk hoor, optrekken met vier Zeelenbergjes in plaats van één. Het bezoek levert nieuwe observaties (vooral Jimmie ziet van alles, zoals kolibris in onze tuin en nep-uilen op de daken) en woorden: In de dierentuin staat bij elk dier een status, waaronder "endangered", maar daar is nu "endangerous" van gemaakt. Met uitsterven bedreigde roofdieren denk ik.

Alles, altijd

Amerikanen willen alles op elk moment van de dag, elke dag van het jaar. Dat verklaart de supermarkten, wasserettes, apotheken, en zelfs copy shops die 24 uur per dag open zijn. En als het kerst is wil je natuurlijk sneeuw- en ijspret, ook al ben je op een zonnig strand met palmbomen.

Bezoek

Rene's broer Marcel en zijn kinderen Jimmie en Storm zijn op bezoek. Het is een gezellige bende, mede omdat ze niet met z'n drieën, maar met z'n achten zijn gekomen. Let vooral op de grijze links, met borsthaar.

Mini wereldreiziger

Het gemak van internet plaatst me soms voor een dilemma: Bij het online inchecken bleek ik een plaats te hebben op een middenstoel in economy plus. Bah, ik wil liever een gangstoel, in verband met veelvuldig been- en rugstrekken, en niet te vergeten wandelingetjes naar het toilet. Ik kon een andere plaats kiezen, maar er was nog maar één gangstoel beschikbaar, en die was in economy, zonder plus, dus minder beenruimte. Wat is beter: beenruimte met steeds je buurman/vrouw moeten vragen of je er langs mag, of geen beenruimte maar wel vrijheid?
Na lang dubben toch maar voor vrijheid gekozen. En wat gebeurt er dan, en het is niet de eerste keer, op de stoel naast mij zit de helft van een stelletje, en de andere helft zit ergens anders op een middenstoel. Ik wordt smekend aangekeken of ik wil ruilen. De vorige keer dat ik dat deed zat ik vervolgens de hele vlucht ingeklemd tussen twee breedzittende mannen (waarom doen ze dat altijd, het is echt irritant gorillagedrag), terwijl het echtpaar in slaap viel en dus niet eens profiteerde van mijn aardige bui. Toen ik met rugpijn uitstapte nam ik me voor dat nooit meer te doen.
Dus ik zei "nee". Ik legde uit dat ik expres een gangstoel had gereserveerd voor de lange vlucht, en dat ik niet in het midden wilde zitten. (Ik had nog willen zeggen "als je echt graag naast elkaar wil zitten had je eerder moeten reserveren." Maar bedacht me dat ik nog acht uur naast die man moest zitten.) Vervolgens wees ik naar de man die naast de vrouwelijke helft van het stel zat en zei: "misschien wil die meneer wel ruilen" (de mannelijke helft zat bij het raampje, dus die had iets om mee te onderhandelen). Bleek dat ze dat niet eens geprobeerd hadden. Meneer weigerde trouwens. Maar ik vond het wel typisch. En was trouwens erg blij met mijn egoïstische actie: de vrouw die had willen ruilen zat dus tussen een breedzittende meneer en twee gillende kinderen. Daar had ik zeker erge spijt van gekregen!
Maar het vliegen is wel een constante oefening in mini-bewegingen in een mini-ruimte. Neem nou de maaltijden die je krijgt, wat een gepriegel. Zo'n plastic bakje met kleine stukjes sla, en dan zo'n plastic zakje met dressing erbij. Er zit geen duidelijk scheurplekje op het zakje, dus je moet behoorlijk wat kracht uitoefenen om het open te krijgen. Tegelijkertijd kunnen je ellebogen niet meer dan 5 centimeter uitschieten, en wil je ook niet dat de dressing alle kanten op spuit. En hoe snij je zo'n taai minibroodje open met een plastic mes dat bot èn buigzaam is? En waarom is alles eigenlijk zo klein? Denken ze dat door de luchtdruk je maag ook kleiner wordt?
Daarna had ik trouwens vertraging en heb ik 26 uur over mijn reis naar San Diego gedaan, maar ik klaag niet hoor. René stond bij het vliegveld op me te wachten, en na een knuffel van hem was ik de hele reis al weer vergeten.

Kapper

Om me voor te bereiden op mijn spoedige terugkeer naar San Diego ga ik morgen naar de kapper. Jullie zijn gewaarschuwd! Kijk maar wat René overkwam.

Tja, het is geen groot nieuws natuurlijk, maar als ik niet regelmatig wat op m'n blog zet raak ik mijn trouwe fans misschien kwijt.

Sinterklaas

Sinterklaas bestaat! En hij leest mijn blog. Vorige week zat er opeens een chocoladeletter in mijn schoen. Ik dacht nog, hoe weet hij dat ik naar een chocoladeletter verlang? Bestaat psy toch? Ach nee, gelukkig niet! Ik had het in mijn blog geschreven, en die lieve sint leest dat. Dank je sinterklaasje!