Geen beren

Een van de leukste dingen in de VS is kamperen in een nationaal (of regionaal) park. De plaatsen zijn vrij groot, en je zit meestal midden in een bos, zodat je nauwelijks medekampeerders ziet. Elke plaats heeft een picknicktafel en een ijzeren ring waarin je een houtvuur kan stoken (voor Amerikanen is kamperen pas echt als ze een vuurtje kunnen stoken). Er zijn soms ook berenkasten, kasten die zelfs voor beren niet open te krijgen zijn, en waar je al je eten, toiletspullen en andere dingen met een geur in moet stoppen. Beren komen namelijk gewoon je tent in of breken je auto open als ze eten ruiken. Volgens sommige mensen ruiken ze zelfs op kilometers afstand eten in een blikje. We hebben dit keer geen beer gezien. De vorige keer dat we kampeerden wel, maar helaas is het bewijs verloren gegaan door technische fouten met Rene's camera.

Er zijn meestal geen douches op de camping, dus het is een van de weinige plekken in de VS waar je vet haar mag hebben en naar zweet kan ruiken zonder meteen een sociale paria te worden. Sterker nog, je kan beter naar zweet ruiken dan naar zeep, want daar komen dan weer beren op af.

In Kings Canyon hadden we wel een heel erg mooie plek (nr. 59 op de Sheep's creek camping). Een enorme plek ter grootte van een Amsterdams voetbalveld. Of twee. Maar het leukste was toch wel dat de plek aan een rivier lag, en je via een klein paadje naar een iets lager gelegen strandje kon komen. Met op dat strandje een paar fijne bomen met wortels waartussen het aangenaam toeven was.


's Middags als het warm was, met een boekje en een kopje groene thee ...


Deze foto hieronder heeft Rene genomen vanaf het ene uiteinde aan de weg, en ik sta aan het andere uiteinde, de rivierkant. (Ik sta er echt hoor, kijk maar goed recht boven de berenkast). Dat geel-blauwe ding is onze tent.


Er kwam al snel een vrouw langs om te vragen wanneer we weer weggingen. Ze had twee kleine kinderen, en ze kwamen hier vaker. 'Onze' plek was hun favoriet, en ze hadden onderweg in de auto al "59, 59, 59" zitten zingen. Groot was de teleurstelling toen ze onze auto zagen staan. Vast een ouder echtpaar dat de hele zomer blijft zitten, dachten ze. Maar toen zagen ze ons, en kregen ze weer hoop. Vandaar die vraag. Toen ze hoorden dat we de volgende dag zouden vertrekken kwamen ze 's avonds langs met wat spulletjes. Die wilden ze graag alvast neerzetten om ons/hun plekje bezet te houden. Om ons te bedanken kregen we een Sierra Nevada biertje (Kings Canyon is in de Sierra Nevada) en een Amerikaans vlaggetje om 4 juli (nationale onafhankelijkheidsdag) te vieren. Ze vertelde ook dat de plek zo bijzonder was omdat hun oudste zoon er verwekt was. Ik zag al voor me dat ze 's avonds bij het kampvuur deze herinneringen zouden gaan ophalen.

Het was wel goed dat ze langskwam, want aan de overkant van de weg zat een groot gezin ook al steeds verlangend naar onze plek te kijken. Toen we 's ochtends zaten te ontbijten was ondertussen 'Operation 59' in volle gang. De twee kinderen en hun moeder hadden zich strategisch opgesteld met walkie-talkies en hielden al onze bewegingen in de gaten. Wij hadden dit trouwens helemaal niet door, pas toen we de laatste tentharingen uit de grond trokken en precies op dat moment de moeder er aankwam met nog een meer spullen kregen we iets in de gaten.

Omdat het zo'n schattig gezin was voelden we ons wel een beetje verplicht om het vlaggetje ook te gebruiken, en zo kwam het dus dat we op 4 juli de onafhankelijkheid van de VS vierden met een Amerikaanse vlag in onze Lincoln. Gewoon, uit solidariteit met die arme Amerikanen die vroeger onder het juk van het Engelse kolonialisme gebukt gingen.