Jetlag

Het is hier drie uur 's nachts en ik ben natuurlijk al weer klaarwakker ('t is 12 uur in Nederland, bijna lunchtijd!). Hoewel een wat paniekerig begin door een kapotte trein vlak voor Schiphol is onze reis verder spoedig verlopen. Maar god, wat is dat vliegen saai. Vooral als je met een Amerikaanse maatschappij vliegt die alleen maar films laat zien waar echt niemand zich aan zou kunnen storen. En als je dan ook nog je oordopjes kwijtraakt, zoals René gebeurde... Gelukkig was de beloning aan het eind dat we in San Diego uitstapten en palmbomen zagen wuiven tegen een ondergaande zon. Dave was zo aardig om ons te komen ophalen en naar ons nieuwe huis te rijden. Via de Crystal Pier, waar we nog net de laatste surfers zagen proberen een golf te pakken (over een paar weken zitten we daar ook tussen natuurlijk). Het huis is helemaal in thema, maar daarover later meer.
Het is hier trouwens niet alleen maar paradijslijk: Iets ten noorden van Pacific Beach (waar we wonen, ik kan de zee vanuit de woonkamer horen ruisen) heb je Casa Beach, waar tot voor kort veel zeehonden zaten. Die zeehonden zaten er omdat er een golfbreker was gebouwd om het strandje geschikt te maken voor kinderen. Maar omdat die zeehonden daar de hele dag lekker op het strand lagen en er ook poepten was het een gevaar voor de gezondheid. Bovendien is het tegen de wet om zeehonden lastig te vallen, en van menselijke strandpret worden zeehonden bang. Nu zijn er dus mensen die toch persé dat stukje strand willen gebruiken, en die zijn naar de rechter gestapt om dat op te eisen, want ooit is er in een plan besloten dat het een kinderstrand zou worden. Dus, in plaats van de vele andere stukjes strand te gebruiken die ook geschikt zijn om zandkoekjes te bakken, is nu de toegang tot het strand geopend, is de zeehondenpoep opgeruimd, en zijn de zeehonden min of meer verdwenen. Gelukkig heb je wel actiegroepen die bij het strand demonstreren en proberen mensen over te halen toch ergens anders te gaan liggen bakken. De hoop is dat de zeehonden weer terugkomen als het strand rustig blijft. Nou, mijn steun hebben ze, ik zal nooit en te nimmer gaan zwemmen op Casa Beach.