Mini wereldreiziger

Het gemak van internet plaatst me soms voor een dilemma: Bij het online inchecken bleek ik een plaats te hebben op een middenstoel in economy plus. Bah, ik wil liever een gangstoel, in verband met veelvuldig been- en rugstrekken, en niet te vergeten wandelingetjes naar het toilet. Ik kon een andere plaats kiezen, maar er was nog maar één gangstoel beschikbaar, en die was in economy, zonder plus, dus minder beenruimte. Wat is beter: beenruimte met steeds je buurman/vrouw moeten vragen of je er langs mag, of geen beenruimte maar wel vrijheid?
Na lang dubben toch maar voor vrijheid gekozen. En wat gebeurt er dan, en het is niet de eerste keer, op de stoel naast mij zit de helft van een stelletje, en de andere helft zit ergens anders op een middenstoel. Ik wordt smekend aangekeken of ik wil ruilen. De vorige keer dat ik dat deed zat ik vervolgens de hele vlucht ingeklemd tussen twee breedzittende mannen (waarom doen ze dat altijd, het is echt irritant gorillagedrag), terwijl het echtpaar in slaap viel en dus niet eens profiteerde van mijn aardige bui. Toen ik met rugpijn uitstapte nam ik me voor dat nooit meer te doen.
Dus ik zei "nee". Ik legde uit dat ik expres een gangstoel had gereserveerd voor de lange vlucht, en dat ik niet in het midden wilde zitten. (Ik had nog willen zeggen "als je echt graag naast elkaar wil zitten had je eerder moeten reserveren." Maar bedacht me dat ik nog acht uur naast die man moest zitten.) Vervolgens wees ik naar de man die naast de vrouwelijke helft van het stel zat en zei: "misschien wil die meneer wel ruilen" (de mannelijke helft zat bij het raampje, dus die had iets om mee te onderhandelen). Bleek dat ze dat niet eens geprobeerd hadden. Meneer weigerde trouwens. Maar ik vond het wel typisch. En was trouwens erg blij met mijn egoïstische actie: de vrouw die had willen ruilen zat dus tussen een breedzittende meneer en twee gillende kinderen. Daar had ik zeker erge spijt van gekregen!
Maar het vliegen is wel een constante oefening in mini-bewegingen in een mini-ruimte. Neem nou de maaltijden die je krijgt, wat een gepriegel. Zo'n plastic bakje met kleine stukjes sla, en dan zo'n plastic zakje met dressing erbij. Er zit geen duidelijk scheurplekje op het zakje, dus je moet behoorlijk wat kracht uitoefenen om het open te krijgen. Tegelijkertijd kunnen je ellebogen niet meer dan 5 centimeter uitschieten, en wil je ook niet dat de dressing alle kanten op spuit. En hoe snij je zo'n taai minibroodje open met een plastic mes dat bot èn buigzaam is? En waarom is alles eigenlijk zo klein? Denken ze dat door de luchtdruk je maag ook kleiner wordt?
Daarna had ik trouwens vertraging en heb ik 26 uur over mijn reis naar San Diego gedaan, maar ik klaag niet hoor. René stond bij het vliegveld op me te wachten, en na een knuffel van hem was ik de hele reis al weer vergeten.