Het geven van fooien in Amerika blijft vreemd voor Europeanen. Wie geef je wel een fooi en wie niet? Waarom krijgt de kapper bijvoorbeeld wel een fooi, maar een automonteur niet? En hoeveel? Tegenwoordig schijnt het in restaurants de norm te zijn om 18% (bovenop de rekening) te geven. Maar wie heeft dat bepaald? En is het niet vreemd dat de ober drie keer zoveel fooi krijgt als je een gerecht bestelt dat drie keer zo duur is? Voor die ober is het evenveel werk, of je nou een goedkoop of een duur gerecht eet, waarom zou hij er meer voor moeten krijgen?
Het is natuurlijk ronduit asociaal dat dit systeem bestaat. Waarom moet je namelijk zo veel fooi geven: restauranteigenaren geven hun personeel een veel te laag salaris. Er schijnen zelfs obers te zijn die helemaal geen salaris krijgen, en dus moeten rondkomen van de fooien. Het resultaat is overdreven gedienstig gedrag van obers en oberinnen ("Hello, my name is Jim/Jane/whatever and I will be your server tonight") die doen alsof je hun intelligentste klant bent ("excellent choice!") of proberen je te laten geloven dat ze op je lijken ("that's also MY favorite!") zodat je allerlei warme gevoelens voor ze krijgt. Ongevraagd wordt je waterglas steeds bijgevuld, zodra je de laatste hap hebt genomen wordt je vieze bord weggehaald, en elke vijf minuten moet je even bevestigen dat alles nog great is. Het bijvullen en weghalen vind ik prima, maar dat nep-vriendschappelijke gedoe komt me een beetje de neus uit, vooral als het betekent dat je het gesprek met je echt-vriendschappelijke tafelgenoot steeds moet onderbreken om te zeggen dat alles echt delicious is en dat je nog steeds niks anders nodig hebt. We waren een keer in een restaurant waar de serveerster René steeds een nek- en schouder massage gaf tot ik haar met mijn giftige blik vermorzelde.
Dus toen we in San Francisco waren, waar mensen wat directer en normaler met elkaar omgaan, was dat wel een verademing. De eerste avond kreeg Bruno zijn gerecht niet. Toen hij de ober daarop wees zei die dat Bruno dan maar wat van de rest moest mee eten. De tweede avond kregen we ons hoofdgerecht vrijwel gelijk met het voorgerecht, en kwam de wijn pas toen we al bijna klaar waren met eten. Verfrissend!
Eén probleem: wat doe je met de fooi?
1 comment:
De vraag is wat heb je liever: de authentieke onbeschoftheid van Europa of de gemaakte vriendelijkheid van Amerika? Geef mij de laatste maar. En de tips houden dat systeem in stand, want geen tips, dan is de motivatie om vriendelijk te zijn verdwenen. Ik weet zeker dat obers in Amerika een beter salaris bij elkaar getipt krijgen dan in Nederland. Dus eigenlijk geldt hier: iedereen blij (behalve Europese zuurpruimen die uren op hun eten willen wachten en onbeschoft bejegend wensen te worden, wat mij betreft is dit net zoiets als terugverlangen naar de koude oorlog)
Post a Comment