Bedankt voor de bloemen ...

Als uit de klei getrokken Hollander vind ik de woestijn fascinerend. Vooral de extreme droogte en kaalheid ervan, hoe kan een mens of dier daar overleven? Hoewel erg oncomfortabel ga ik toch graag wandelen in de woestijn, natuurlijk wel met een rugzakje met grote hoeveelheden water en zonnebrandmiddel en met een belachelijk hoedje dat in ieder geval mijn neus en oren in de schaduw houdt, om na te denken over de fundamenten van het leven. We wonen nu op ongeveer een uur rijden van redelijke bergen, en daarachter ligt een heuse woestijn, de Anza Borrego. En zoals in het echte leven is het ook in de woestijn niet alleen maar kommer en kwel. Op dit moment, na het regenseizoen (ahum), bloeien er zelfs bloemen in de woestijn. Dus wij moesten er op uit, kamperen in de woestijn, om de bloemen te zien. Ik had er een raar gevoel bij. Alsof je naar Nederland gaat om te skiën.
Op de website van de Anza Borrego stond gelukkig een kaartje met daarop aangegeven waar de bloemen waren. Het was inderdaad mooi. Het mooist vond ik de ocotillo, ik heb geen idee wat het eigenlijk is. Een struik die recht omhoog groeit in plaats van in elkaar gekronkeld zoals een struik hoort te doen? Een langwerpige cactus? Een reuzengraspol met stekels? Hoe dan ook, normaal gesproken ziet het er droog en taai uit, maar nu stonden de ocatillos in bloei. Een soort groene stengels met rode topjes.



Ook waren er heel veel rupsen die er waarschijnlijk voor zorgen dat er volgende week geen bloemen meer zijn in de woestijn. Hoewel er dan misschien wel opeens een heleboel vlinders rondfladderen.

Op de camping hadden we onze eigen plek met naamplaatje, afdakje, eethoek, en barbeque natuurlijk.











We hadden wel een tent, maar waren verder nogal spontaan in de auto gestapt en bedachten onderweg dat een zaklantaarn misschien ook wel handig was geweest. Gelukkig bleek dat wel mee te vallen, het was volle maan en onbewolkt, dus zelfs midden in de nacht kon ik mijn eigen schaduw nog zien.