Hallo, mijn naam is Diane en ik zal jouw persoonlijke blogger zijn vandaag

Het geven van fooien in Amerika blijft vreemd voor Europeanen. Wie geef je wel een fooi en wie niet? Waarom krijgt de kapper bijvoorbeeld wel een fooi, maar een automonteur niet? En hoeveel? Tegenwoordig schijnt het in restaurants de norm te zijn om 18% (bovenop de rekening) te geven. Maar wie heeft dat bepaald? En is het niet vreemd dat de ober drie keer zoveel fooi krijgt als je een gerecht bestelt dat drie keer zo duur is? Voor die ober is het evenveel werk, of je nou een goedkoop of een duur gerecht eet, waarom zou hij er meer voor moeten krijgen?
Het is natuurlijk ronduit asociaal dat dit systeem bestaat. Waarom moet je namelijk zo veel fooi geven: restauranteigenaren geven hun personeel een veel te laag salaris. Er schijnen zelfs obers te zijn die helemaal geen salaris krijgen, en dus moeten rondkomen van de fooien. Het resultaat is overdreven gedienstig gedrag van obers en oberinnen ("Hello, my name is Jim/Jane/whatever and I will be your server tonight") die doen alsof je hun intelligentste klant bent ("excellent choice!") of proberen je te laten geloven dat ze op je lijken ("that's also MY favorite!") zodat je allerlei warme gevoelens voor ze krijgt. Ongevraagd wordt je waterglas steeds bijgevuld, zodra je de laatste hap hebt genomen wordt je vieze bord weggehaald, en elke vijf minuten moet je even bevestigen dat alles nog great is. Het bijvullen en weghalen vind ik prima, maar dat nep-vriendschappelijke gedoe komt me een beetje de neus uit, vooral als het betekent dat je het gesprek met je echt-vriendschappelijke tafelgenoot steeds moet onderbreken om te zeggen dat alles echt delicious is en dat je nog steeds niks anders nodig hebt. We waren een keer in een restaurant waar de serveerster René steeds een nek- en schouder massage gaf tot ik haar met mijn giftige blik vermorzelde.
Dus toen we in San Francisco waren, waar mensen wat directer en normaler met elkaar omgaan, was dat wel een verademing. De eerste avond kreeg Bruno zijn gerecht niet. Toen hij de ober daarop wees zei die dat Bruno dan maar wat van de rest moest mee eten. De tweede avond kregen we ons hoofdgerecht vrijwel gelijk met het voorgerecht, en kwam de wijn pas toen we al bijna klaar waren met eten. Verfrissend!
Eén probleem: wat doe je met de fooi?

Wij voelen ons thuis in San Francisco

Vandaag zijn we aangekomen in San Francisco (voor een congres) (en ook voor wat leuke dingen). Met Heleen, Jacques, Kiki en Buno hebben we wat rondgelopen en lekker gegeten. En overal zien we onszelf. Dit is onze stad!

Wilde dieren

Als je in een andere omgeving woont krijg je ook te maken met andere soorten wilde dieren. Komen we in Nederland vooral honden en eenden tegen als we in het Kralingse bos gaan wandelen, hier hebben we te maken met dolfijnen, zeehonden, kolibri's, pelikanen, en allerlei soorten strandvogeltjes. De kolibri's zien we in de tuin, de rest als we langs het strand gaan lopen. Ik zeg niet meteen dat die wilde dieren hier persé leuker zijn dan de fauna in het Kralingse bos. Het is gewoon anders. Omdat je het niet gewend bent hè.



Maar laatst kwam er een dier bij ons aanlopen dat we overal en altijd leuk vinden. Na een korte inspectie vond hij ons ook leuk, en keurde zelfs onze bol-stoel goed.

Nog wat woestijn

We hebben in de Anza Borrego ook een wandeling gemaakt door een slot-canyon, een hele smalle kloof. We moesten eerst een stuk over een zandweg rijden, wat bij bepaalde steile stukjes wel even eng was met onze towncar. Toen moesten we de ingang zien te vinden. We waren gewaarschuwd dat het op de terugweg soms lastig is om nog te zien waar je naar beneden bent gekomen, dus we zijn even druk geweest met het bouwen van steenmannetjes op de weg naar beneden. Door de kloof was het soms erg krap, maar gelukkig hebben we nog Europese proporties, dus we kwamen er doorheen. Om aan het eind opeens autosporen te zien. Boe! Het idee van een wandeling in de natuur is dat je dan uitkomt op een mooie, stille, onbedorven plek. Niet op een plek waar je met een four-wheel kan komen. Gelukkig was er geen auto te bekennen, maar het was toch een tegenvaller. Nou ja, heel even dan, want het was er wel erg mooi.

Bedankt voor de bloemen ...

Als uit de klei getrokken Hollander vind ik de woestijn fascinerend. Vooral de extreme droogte en kaalheid ervan, hoe kan een mens of dier daar overleven? Hoewel erg oncomfortabel ga ik toch graag wandelen in de woestijn, natuurlijk wel met een rugzakje met grote hoeveelheden water en zonnebrandmiddel en met een belachelijk hoedje dat in ieder geval mijn neus en oren in de schaduw houdt, om na te denken over de fundamenten van het leven. We wonen nu op ongeveer een uur rijden van redelijke bergen, en daarachter ligt een heuse woestijn, de Anza Borrego. En zoals in het echte leven is het ook in de woestijn niet alleen maar kommer en kwel. Op dit moment, na het regenseizoen (ahum), bloeien er zelfs bloemen in de woestijn. Dus wij moesten er op uit, kamperen in de woestijn, om de bloemen te zien. Ik had er een raar gevoel bij. Alsof je naar Nederland gaat om te skiën.
Op de website van de Anza Borrego stond gelukkig een kaartje met daarop aangegeven waar de bloemen waren. Het was inderdaad mooi. Het mooist vond ik de ocotillo, ik heb geen idee wat het eigenlijk is. Een struik die recht omhoog groeit in plaats van in elkaar gekronkeld zoals een struik hoort te doen? Een langwerpige cactus? Een reuzengraspol met stekels? Hoe dan ook, normaal gesproken ziet het er droog en taai uit, maar nu stonden de ocatillos in bloei. Een soort groene stengels met rode topjes.



Ook waren er heel veel rupsen die er waarschijnlijk voor zorgen dat er volgende week geen bloemen meer zijn in de woestijn. Hoewel er dan misschien wel opeens een heleboel vlinders rondfladderen.

Op de camping hadden we onze eigen plek met naamplaatje, afdakje, eethoek, en barbeque natuurlijk.











We hadden wel een tent, maar waren verder nogal spontaan in de auto gestapt en bedachten onderweg dat een zaklantaarn misschien ook wel handig was geweest. Gelukkig bleek dat wel mee te vallen, het was volle maan en onbewolkt, dus zelfs midden in de nacht kon ik mijn eigen schaduw nog zien.

Pssst, niet tegen René zeggen ....

Nu m'n dansschoenen nog vinden en ik dan ben ik er klaar voor!

Get lucky dance

In de cafetaria waar we soms gaan eten is binnenkort een "get lucky dance". Ik weet niet of dit een dance is in de betekenis van discodansen of in de betekenis van regendans. Hoe dan ook, "get lucky" betekent niet "wordt gelukkig", maar "heb geluk", zoals in het winnen van een prijs in een loterij. Wat hier echter ook bedoeld wordt (denk ik) is geluk hebben in het vinden van iemand om seks mee te hebben. In ieder geval interpreteer ik de vraag "did you get lucky last night?" op die manier. Niet dat iemand mij dat ooit vraagt natuurlijk, maar je ziet het in films en dergelijke.
Ik denk dit omdat de aankondiging van de get lucky dance ook een kledingkleurcode geeft: groen betekent "ik ben single", rood betekent "ik ben bezet", en geel betekent "het is ingewikkeld". Dus als je op zoek bent naar een nieuwe relatie ga je af op groen, en als je echt alleen maar wil dansen ga je af op rood. Maar wat te doen als je uit bent op een one night stand? Groen is veilig, maar misschien wil die ander meer? Geel is lastig. Mischien is die persoon nog bezig met een oude relatie, of beginnend aan een onduidelijke andere relatie. In dat geval zit je wel goed. Misschien is het een ingewikkeld persoon, die overal moeilijk over doet. In dat geval kan je beter uit de buurt blijven. En het kan leuke situaties opleveren, als je je vriendje/vriendinnetje opeens in een andere kleur ziet verschijnen dan jij zelf.