April is the cruelest month

In dit geval Februari (Ik wilde de quote van T. S. Eliot niet verpesten, bovendien realiseer ik me dat we hier een beetje vooruit lopen op de seizoenen). De wreedheid betreft die arme bloemen die zo moedig tevoorschijn kwamen en nu, helaas, helaas, tragisch in onze salade eindigden.

De lente is begonnen!

Opeens zijn er overal bloemen en bloesems. Vanochtend zat ik in de tuin een kopje koffie te drinken tussen voorbijzoevende kolobri's en fladderende vlinders, en zelfs in de schaduw was het warm.

Laat ze dan gebak eten

Amerika heeft een serieus probleem met brood. Onze huisbaas was opgevallen dat wij altijd brood op het aanrecht hebben liggen, en hij vroeg zich af of brood een belangrijke basis was in Nederland. Uh, ja, huh? Overal toch? Maar toen begon het me te dagen. Het meeste brood hier is van dat zachte fabrieksbrood, alleen geschikt om in de broodrooster te stoppen. Er wordt ook wel "rustiek" brood verkocht, maar dat heeft dan meteen weer zo'n knoertharde korst. Wel lekker, maar gevaarlijk. De ruimte die brood krijgt in de supermarkt is belachelijk klein. Er is vaak wel een bakkerij afdeling, maar die wordt vooral ingenomen door glazen vitrines vol doughnuts en vreemd gekleurde koekjes.
Ook de "echte" bakkers hebben bedroevend weinig brood. Op een of andere manier is het idee van brood hier een beetje vervreemd. Alles wat ooit als deeg begon is brood. Zo vinden veel mensen het normaal om als ontbijt taartjes te eten, zoals poptarts, een soort loempia gevuld met jam, of doughnuts, of muffins. Ik heb een keer meegemaakt dat ik een muffin met boter en jam kreeg. Jakkes.
Ook bij de lunch zal je een Amerikaan niet snel een boterham met kaas zien eten. Brood wordt hier meer gezien als een manier om een hele stapel andere dingen bij elkaar te houden. Een typische sandwich heeft mayo, mosterd, diverse vleeswaren, kaas, tomaat, sla, augurk, komkommer, olijven, dressing, noem maar op, en is meestal te dik om op een beschaafde manier te kunnen eten. Je krijgt er ook altijd chips bij, de functie hiervan is mij niet helemaal duidelijk. Maar meestal eten mensen hier 's middags hetzelfde als wat ze 's avonds eten (als ze al echte maaltijden eten). Pizza, burrito's, hamburgers, curry, patat.
Kortom, Amerika is brood-gedepriveerd. Maar een tijdje geleden heb ik gelukkig het perfecte brood gevonden. Bij een echte bakker (hoewel ook deze bakker meer taart dan brood heeft). Het is een volkoren brood met enigszins krokante korst, maar waar je je tanden niet op zal breken. Er lijkt ook geen suiker in te zitten. Wat blijkt? Het is een Franse bakker. Soms voel ik me een echte Euro-snob.

Crisis

De economische crisis is voor mij tot nu toe iets abstracts. Ik hoor natuurlijk wel van mensen dat ze geld of hun werk kwijt zijn, en ik weet ook wel dat het voor sommige mensen om mij heen zwaar is, maar je ziet het niet. Tot ik hier in Jackson Hole ging skiën. De pistes zijn leeg! Er is bijna niemand. Voor een beginner als ik is het natuurlijk wel fijn dat ik mijn parallelle (ahum) bochtjes kan oefenen zonder aan alle kanten snelle skiërs en boarders op me af te zien komen, maar voor de mensen die hier werken is het niet leuk. 's Ochtends wordt de helft van de ski-leraren weer naar huis gestuurd omdat er niet genoeg klunsjes zijn. Ik heb zelfs een dag privé les gekregen omdat er verder niemand was van mijn niveau.
Het betekent wel hard werken trouwens, ik kan bijna niet meer lopen van de spierpijn in mijn kuiten! Gelukkig gaan we morgen weer naar huis. Het is op dit moment niet zo heel erg warm in San Diego helaas, maar het zal in ieder geval geen min 22 zijn zoals hier. Brrr wat is het koud, je voelt het snot in je neus bevriezen.

Reserve herten

Er wonen veel edelherten (elk, of ook wel wapiti) in Wyoming. Omdat het in de winter moeilijk voor ze is om eten te vinden zijn er reservaten gemaakt waar ze naartoe kunnen komen en waar ze extra eten krijgen. Hier vlakbij zitter er zo'n 8000 in een groot reservaat. Het zijn nog steeds wilde dieren, en in het voorjaar trekken ze weer terug de natuur in. Ze kunnen nu ook gaan en staan waar ze willen, maar vanwege het eten blijven ze liever in het reservaat. We zijn er naartoe gegaan met een soort slee. Het zijn indrukwekkende beesten, hun kop zit zeker zo hoog als het hoofd van een volwassen man.
Ik dacht, die cowboys hier in Wyoming hebben het hart op de goede plaats, dat ze bereid zijn al dat belastinggeld uit te geven aan het laten overleven van de edelherten. Maar wat blijkt, veel mensen vinden dit een goede investering omdat de plezierjacht op edelherten de staat enorm veel inkomsten oplevert. Rijkelui uit de rest van de VS komen hier op vakantie zodat ze deze prachtige beesten kunnen afschieten.

Onderzoek

Sommige collega's willen dat ik wat vertel over het onderzoek dat ik hier doe. Dus daarom vandaag een wetenschappelijk stukje ;-) Eén van de dingen die ik hier wil doen is meer leren over het gebruik van EEG bij taalonderzoek. Gisteren heb ik de eerste proefpersoon getest. Met EEG onderzoek heb je ook echt contact met de proefpersoon. Letterlijk. Je moet namelijk zorgen dat een hele serie electroden contact maakt met de hoofd- of gezichtshuid van de proefpersoon. Dit blijkt beter te lukken als de dode huidcellen verwijderd worden, en dat doen ze in dit lab met injectienaalden (vraag niet waarom). Omdat sommige proefpersonen dat misschien een beetje eng vinden worden ze geen naalden genoemd, maar "exfoliating tools". Je moet er wel voor zorgen dat de proefpersoon z'n ogen niet opeens open doet als je met zo'n enge naald over z'n gezicht zit te krassen. Verder is het niet erg moeilijk, je moet een badmuts met gaatjes volspuiten met gel, en nog wat meer porren met de huidcelgereedschapjes, en dan kan je het brein van de proefpersoon gaan meten. Dat gebeurt met antieke computers (van het soort waar je commando's moet intypen, en die zeggen "it is now safe to shut down your computer"). Om niet al te nerdy over te komen doe ik net of ik de codes niet weet ;-)
Na afloop moet de badmuts ontsmet worden, dat gebeurt met een soort groen gif. Dat gif staat meestal boven de gootsteen in de labruimte. Die ruimte waar iedereen zit te werken, waar vergaderingen zijn, en waar je koffie kan zetten of je lunch in de magnetron kan opwarmen. Het gif doodt alle bacterieën, dus geen zorgen als je lunch een beetje over de datum is.

Weer god

Laatst zat ik tussen de middag op een grasveldje op de campus mijn boterhammetjes op te eten toen er twee meisjes op me af kwamen. Of ze me wat mochten vragen. Eén meisje deed het woord. Ze had een klein boekje in haar hand, en sloeg dat open op pagina 1. Natuurlijk. Het ging over god. Iets over zonden en dat god van ons houdt, en dat we moeten kiezen voor een leven zonder zonden. Ik maakte meteen duidelijk dat ik overtuigd atheïst ben. Maar misschien wilde ik toch met ze praten? Soms wordt ik ook overvallen door zendingsdrang, en ik voelde grote behoefte om deze meisjes te redden, dus ik zei dat ik best met ze wilde praten. Of ik wist wat zonden waren. Seriously. Als je er van uitgaat dat god bestaat (wat ik niet doe), en dat hij ons gemaakt heeft, dan heeft hij ons een vrije wil gegeven. Waarom worden we dan bestraft als we die vrije wil gebruiken? Als hij wil dat we ons volgens zijn regels gedragen, waarom heeft hij ons dan niet gemaakt zodat we dat vanzelf doen? Het meisje had hier geen antwoord op. Ze zei wel een heleboel, maar dat bestond vooral uit het voorlezen van dingen uit het boekje en herhalen dat dat haar geloof was. Ik vroeg haar waarom ze er niet kritisch over nadacht. Weer een hoop geklets, maar geen antwoord. Het andere meisje probeerde het te redden door te zeggen dat als iedereen hetzelfde zou zijn, het wel erg saai zou worden. AHA! Dus we mogen wel zondigen? Het eerste meisje snoerde haar de mond. Ze wilde het volgende onderwerp in het boekje gaan bespreken. Nou ja, dit ging zo nog een tijdje door. Ze hadden gewoon geen enkel antwoord op mijn kritische opmerkingen en probeerden steeds weer het boekje te gebruiken om een nieuw onderwerp aan te breken. Ik was erg teleurgesteld. Ten eerste hou ik wel van wat tegenspraak in een discussie. Ten tweede zou ik het toch wel erg fijn vinden als studenten eens wat kritischer zouden nadenken over wat ze zeggen en geloven. Ik had niet het idee dat ze zelfs maar doorhadden dat er iets niet klopte aan wat ze zeiden. Erg jammer. Dit is de toekomst van Amerika.
Nu ja, dit land is opgebouwd door enge sektes, dus wat verwacht ik. De overmatige aanwezigheid van god in alles is schokkend voor Nederlanders. Nee, dan London, waar bussen rondrijden waarop staat: Er is waarschijnlijk geen god, dus stop met piekeren en ga van het leven genieten. Ze wilden eerst zeggen: Er is geen god, maar dat mocht niet van de reclamecode. Je mag namelijk geen beweringen doen die je niet kunt bewijzen, en je kunt niet bewijzen dat iets niet bestaat. Ga maar bewijzen dat het vliegende spaghetti-monster niet bestaat!