Als we naar het werk fietsen moeten we een stuk de berg op. Dat gaat zo langzaam dat ik alle tijd heb om de nummerborden van de geparkeerde autos te lezen. Ik heb er inmiddels een hele studie van gemaakt... In plaats van een door de staat bepaalde combinatie van letters en cijfers kan je hier in de VS ook "personalized" nummerborden krijgen, ook wel vanity plates genoemd. IJdelheidsbordjes dus.
We wonen in een geschikte wijk daarvoor, met al die gespierde, gebruinde, getatoeëerde mensen die zich op en bij het strand laten bewonderen. En wat is er ijdeler dan rondrijden met je eigen naam?
Het probleem is dat elke naam maar één keer gebruikt kan worden, en California is erg groot. Bovendien mag je maar 7 lettertekens gebruiken. Dus je moet creatief zijn. Je kan de eerste letter(s) van je achternaam toevoegen, zoals deze Mario.
Of je voegt een getal toe. Maar ja, wie wil er nu Piet nummer zoveel zijn? Zeker niet de mensen die zichzelf interessant genoeg vinden om hun naam op hun auto te zetten. Als ik bijvoorbeeld onze auto DIANE wil noemen kan dat niet, want die is al vergeven. DIANE P bestaat ook al. Ook DIANE1 kan niet, het eerste beschikbare nummer is 8. Diane nummer 8? No way! Ik ben nummer 1, take it or leave it! Ahum.
Je kan ook één letterteken vervangen door een hartje, sterretje, of handje. Zo dus (helaas ook al vergeven):
Je kan ook leters weglaten. Dat werkt het beste als je klinkers weglaat, wnt mnsn knnn n tkst zndr klnkrs ng bst bgrpen. Als je medeklinkers weglaat is het lastiger, a ee ue ee e oe eeie ie ee eie. Voor DN werkt dat niet zo, maar voor namen met veel medeklinkers kan dat best (HLN, MRK, DCK, RC-JN). Of je gebruikt cijfers die op letters lijken: D1AN3. Of, nog beter, een cijfer dat als een deel van je naam klinkt: HEL1.
Maar ja, wie wil er nou dat de hele wereld kan zien hoe je heet? Op congressen krijg je ook altijd van die naambordjes (net zoals kinderen in skiklasjes). Als je dan even ergens koffie gaat drinken en vergeet je halsband af te doen weet meteen iedereen hoe je heet. Irritant! Stel je voor dat je dat iedere keer hebt als je uit je auto stapt. Nou ja, het zal wel aan mij liggen. Misschien, als ik graag gebruind, gespierd en getatoeëerd over het strand zou lopen, zou ik het ook wel heel fijn vinden om rond te rijden in een auto met mijn naam erop.
Het kan wel handig zijn trouwens. Als je een naam hebt die niemand hier begrijpt. Dan hoef je niet steeds je naam 20 keer te herhalen en dan nog 3 keer spellen voordat iemand hem (verkeerd uitgesproken) kan zeggen. Je wijst gewoon naar je nummerbord. Misschien ook een idee voor mijn
zus.
