Nerdy?

Sommige kwartjes (25 dollarcent) hebben aan één kant de naam en een symbolische afbeelding van een staat van de VS. Toen René in Nederland was, en ik dus niks beters te doen had, ben ik ze gaan sparen. Mijn doel is er van elke staat één te hebben. We hebben er nu 41, en die liggen in alfabetische volgorde op de bar bij de keuken. Toen Rosie en Dave deze week bij ons kwamen eten zorgde dat voor grote hilariteit bij Rosie. Autistisch was haar oordeel. Toen ze zag dat de kwartjes op alfabet lagen kwam ze helemaal niet meer bij.
Is het echt zo gek om zoiets te doen? Ik zie mezelf afglijden tot een kluizenaar die met ongewassen haar en een linnen tasje om de schouder verzamelaarsbeurzen afstruint om dat ene zeldzame exemplaar te bemachtigen. Hij moet wel ongeschonden zijn. Van de eerste persing. Mijn laatste sociale contacten ben ik kwijtgeraakt omdat ik het nergens anders meer over kon hebben. Hmmm.... Ik geef toe dat ik mijn wisselgeld met iets meer dan normale interesse bekijk om te zien of er een kwartje tussenzit dat we nog niet hebben. Laatst deed ik bijna een graai in de fooienpot van het koffietentje toen ik daar een hoop kwartjes zag. Maar toen werd ik gelukkig afgeleid door de heerlijk geurende latte die voor mijn neus werd gezet.
Moet ik er mee ophouden voor het te laat is? Maar dat kan ik niet! Nog maar negen, en we hebben de VS compleet!

April is the cruelest month

In dit geval Februari (Ik wilde de quote van T. S. Eliot niet verpesten, bovendien realiseer ik me dat we hier een beetje vooruit lopen op de seizoenen). De wreedheid betreft die arme bloemen die zo moedig tevoorschijn kwamen en nu, helaas, helaas, tragisch in onze salade eindigden.

De lente is begonnen!

Opeens zijn er overal bloemen en bloesems. Vanochtend zat ik in de tuin een kopje koffie te drinken tussen voorbijzoevende kolobri's en fladderende vlinders, en zelfs in de schaduw was het warm.

Laat ze dan gebak eten

Amerika heeft een serieus probleem met brood. Onze huisbaas was opgevallen dat wij altijd brood op het aanrecht hebben liggen, en hij vroeg zich af of brood een belangrijke basis was in Nederland. Uh, ja, huh? Overal toch? Maar toen begon het me te dagen. Het meeste brood hier is van dat zachte fabrieksbrood, alleen geschikt om in de broodrooster te stoppen. Er wordt ook wel "rustiek" brood verkocht, maar dat heeft dan meteen weer zo'n knoertharde korst. Wel lekker, maar gevaarlijk. De ruimte die brood krijgt in de supermarkt is belachelijk klein. Er is vaak wel een bakkerij afdeling, maar die wordt vooral ingenomen door glazen vitrines vol doughnuts en vreemd gekleurde koekjes.
Ook de "echte" bakkers hebben bedroevend weinig brood. Op een of andere manier is het idee van brood hier een beetje vervreemd. Alles wat ooit als deeg begon is brood. Zo vinden veel mensen het normaal om als ontbijt taartjes te eten, zoals poptarts, een soort loempia gevuld met jam, of doughnuts, of muffins. Ik heb een keer meegemaakt dat ik een muffin met boter en jam kreeg. Jakkes.
Ook bij de lunch zal je een Amerikaan niet snel een boterham met kaas zien eten. Brood wordt hier meer gezien als een manier om een hele stapel andere dingen bij elkaar te houden. Een typische sandwich heeft mayo, mosterd, diverse vleeswaren, kaas, tomaat, sla, augurk, komkommer, olijven, dressing, noem maar op, en is meestal te dik om op een beschaafde manier te kunnen eten. Je krijgt er ook altijd chips bij, de functie hiervan is mij niet helemaal duidelijk. Maar meestal eten mensen hier 's middags hetzelfde als wat ze 's avonds eten (als ze al echte maaltijden eten). Pizza, burrito's, hamburgers, curry, patat.
Kortom, Amerika is brood-gedepriveerd. Maar een tijdje geleden heb ik gelukkig het perfecte brood gevonden. Bij een echte bakker (hoewel ook deze bakker meer taart dan brood heeft). Het is een volkoren brood met enigszins krokante korst, maar waar je je tanden niet op zal breken. Er lijkt ook geen suiker in te zitten. Wat blijkt? Het is een Franse bakker. Soms voel ik me een echte Euro-snob.

Crisis

De economische crisis is voor mij tot nu toe iets abstracts. Ik hoor natuurlijk wel van mensen dat ze geld of hun werk kwijt zijn, en ik weet ook wel dat het voor sommige mensen om mij heen zwaar is, maar je ziet het niet. Tot ik hier in Jackson Hole ging skiën. De pistes zijn leeg! Er is bijna niemand. Voor een beginner als ik is het natuurlijk wel fijn dat ik mijn parallelle (ahum) bochtjes kan oefenen zonder aan alle kanten snelle skiërs en boarders op me af te zien komen, maar voor de mensen die hier werken is het niet leuk. 's Ochtends wordt de helft van de ski-leraren weer naar huis gestuurd omdat er niet genoeg klunsjes zijn. Ik heb zelfs een dag privé les gekregen omdat er verder niemand was van mijn niveau.
Het betekent wel hard werken trouwens, ik kan bijna niet meer lopen van de spierpijn in mijn kuiten! Gelukkig gaan we morgen weer naar huis. Het is op dit moment niet zo heel erg warm in San Diego helaas, maar het zal in ieder geval geen min 22 zijn zoals hier. Brrr wat is het koud, je voelt het snot in je neus bevriezen.

Reserve herten

Er wonen veel edelherten (elk, of ook wel wapiti) in Wyoming. Omdat het in de winter moeilijk voor ze is om eten te vinden zijn er reservaten gemaakt waar ze naartoe kunnen komen en waar ze extra eten krijgen. Hier vlakbij zitter er zo'n 8000 in een groot reservaat. Het zijn nog steeds wilde dieren, en in het voorjaar trekken ze weer terug de natuur in. Ze kunnen nu ook gaan en staan waar ze willen, maar vanwege het eten blijven ze liever in het reservaat. We zijn er naartoe gegaan met een soort slee. Het zijn indrukwekkende beesten, hun kop zit zeker zo hoog als het hoofd van een volwassen man.
Ik dacht, die cowboys hier in Wyoming hebben het hart op de goede plaats, dat ze bereid zijn al dat belastinggeld uit te geven aan het laten overleven van de edelherten. Maar wat blijkt, veel mensen vinden dit een goede investering omdat de plezierjacht op edelherten de staat enorm veel inkomsten oplevert. Rijkelui uit de rest van de VS komen hier op vakantie zodat ze deze prachtige beesten kunnen afschieten.

Onderzoek

Sommige collega's willen dat ik wat vertel over het onderzoek dat ik hier doe. Dus daarom vandaag een wetenschappelijk stukje ;-) Eén van de dingen die ik hier wil doen is meer leren over het gebruik van EEG bij taalonderzoek. Gisteren heb ik de eerste proefpersoon getest. Met EEG onderzoek heb je ook echt contact met de proefpersoon. Letterlijk. Je moet namelijk zorgen dat een hele serie electroden contact maakt met de hoofd- of gezichtshuid van de proefpersoon. Dit blijkt beter te lukken als de dode huidcellen verwijderd worden, en dat doen ze in dit lab met injectienaalden (vraag niet waarom). Omdat sommige proefpersonen dat misschien een beetje eng vinden worden ze geen naalden genoemd, maar "exfoliating tools". Je moet er wel voor zorgen dat de proefpersoon z'n ogen niet opeens open doet als je met zo'n enge naald over z'n gezicht zit te krassen. Verder is het niet erg moeilijk, je moet een badmuts met gaatjes volspuiten met gel, en nog wat meer porren met de huidcelgereedschapjes, en dan kan je het brein van de proefpersoon gaan meten. Dat gebeurt met antieke computers (van het soort waar je commando's moet intypen, en die zeggen "it is now safe to shut down your computer"). Om niet al te nerdy over te komen doe ik net of ik de codes niet weet ;-)
Na afloop moet de badmuts ontsmet worden, dat gebeurt met een soort groen gif. Dat gif staat meestal boven de gootsteen in de labruimte. Die ruimte waar iedereen zit te werken, waar vergaderingen zijn, en waar je koffie kan zetten of je lunch in de magnetron kan opwarmen. Het gif doodt alle bacterieën, dus geen zorgen als je lunch een beetje over de datum is.