Rotweer

Handig, zo'n megascherm met buienradar! We wilden een boottocht gaan maken, maar besloten hier om toch maar een binnen-activiteit te gaan doen (de groene vlek bewoog in noordoostelijke richting). Ik mis San Diego nu al! (Nee hoor, Chicago is ook tof.) Het werd het Art Institute of Chicago, erg de moeite waard. We hadden drie uur, ik heb me suf gerend om ongeveer een kwart te zien...
Hier begint ook route 66, en zie je de Sears tower in de wolken.

Chicago

Na aankomst in Chicago met EJ even gaan lunchen/dineren in Mac's American Pub. We hebben het over Obama, zegt EJ: "Ook al zijn ze zwart, ze zijn eigenlijk best lekker!" René en ik kijken hem stomverbaasd aan, blijkt hij het over mijn frietjes te hebben, die inderdaad erg donker uitgevallen waren.
's Avonds zijn we met Inge naar een bluesbandje geweest dat John Primer heet. Dat konden we natuurlijk niet missen, met zo'n naam. Verder is het hier erg koud! Ik was even vergeten hoe dat was ;-)

Bruine zakken

Vrijdag was het weer raak: twee "brown bags", twee labmeetings (van Piotr en Seana), happy hour, en diner met een gast (Tim McNamara). Daardoor was de hele dag zo'n beetje gevuld met sociale gebeurtenissen.
Allemaal heel leuk maar wanneer moet ik nou zelf onderzoek doen?
Brown bag is volgens mij een Amerikaans begrip. Het idee is dat rond lunchtijd iemand een praatje houdt over onderzoek. Je mag tijdens dat praatje je lunch opeten. Die moet je wel zelf meenemen, en dat zit dan soms in een bruine papieren zak, vandaar de naam. Als het van een groep cognitief psychologen is, wordt het vaak Cognitive Brown Bag genoemd. Een denkende bruine zak. Hmmm...
Een deel van de toehoorders (en soms ook de spreker zelf) neemt inderdaad een lunch mee, hoewel niet altijd in een bruine zak. Denk niet dat die lunch bestaat uit een broodje kaas en een appel, want dan ken je de Amerikanen niet. Een typische lunch bestaat uit een hele verzameling van ziploc zakjes en kartonnen bakjes met verschillende dingen erin zoals worteltjes, chips, stukjes kaas, cornflakes, koekjes, burrito's, pizza, en wat er verder voor lunch doorgaat hier. Daarbij een grote fles frisdrank of koffie in een grote thermosbeker met een tuitje. Eerst worden er wat servetjes op de tafel of schoot gespreid, en vervolgens begint de persoon de zakjes te openen en overal hapjes van te nemen. Dit gaat gepaard met enorm gekraak (zie ingrediënten van de zakjes), geknaag, en geslurp. Ook tijdens labmeetings is er altijd wel iemand die een tupperware bak met hapjes zit weg te werken, en vaak ligt er dan nog een zak met snoepjes of chocolaatjes op tafel. Aangezien tijdens happy hour er ook altijd wel iemand friet en ui-ringen bestelt (happy hour is een biertje drinken in de pub) (op campus!) (ze hebben er zelfs Palm!!) ben ik dus vrijdag de hele dag omringd geweest door etende mensen. En alleen tijdens het diner bestond dat eten uit een fatsoenlijke maaltijd. Het is vast snobistisch van mij, maar ik vind dat je drie keer per dag een echte maaltijd moet eten. Het eten van chips uit een ziploc zakje, weggespoeld met een liter fanta, komt op mij wat onderontwikkeld over. Alsof je op een kinderfeestje bent. Wat in groot contrast staat met de kwaliteit van de praatjes en discussies, want die is hier best hoog. Zou er een omgekeerd verband zijn tussen intellect en culinaire beschaving?

Bijna

Echte golven ontbreken, maar misschien vinden jullie dit ook al stoer? ;-)

Kado

Als je jarig bent in San Diego krijg je een kado in stijl: een wetsuit! Vandaag van René gekregen. En omdat Rosie haar surfplank bij ons geparkeerd heeft kon ik het meteen uitproberen. Hij doet het perfect. Als ik nou ook nog op die plank kon blijven staan was het helemaal volmaakt....

Wat een belevenis!
Toen we in San Diego aankwamen was men nog lauw over de verkiezingen, met weinig uitingen voor de ene of andere kandidaat. Maar de laatste weken werd het steeds heter, met honderden borden langs de weg en niks anders meer op het nieuws. Op de campus stonden altijd mensen klaar om studenten te helpen zich te registreren. En het heeft gewerkt!
We hadden wat mensen uitgenodigd voor een blauw (democraten) met rood (republikeinen) diner. Vooral de blauwe pasta met tomaten-wodka saus viel goed in de smaak. We hadden uiteraard ook rode (strawberry caipirosjka) en blauwe (blue hawai) cocktails. Helaas geen fotos van het eten omdat er iets mis ging met René's nieuwe camera....

We hadden geen 'objectief' gezelschap (wat is objectief bij CNN: 1 republikein, 1 democraat, 1 wetenschapper/analist). Iedereen was voor Obama. Wat bleek: iedereen is verliefd op Obama.

Opeens, zelfs toen de uitslag in een heleboel staten nog niet duidelijk was, besloot CNN dat Obama had gewonnen. Verwarring! Wat, nu al? Na de eerste blijdschap zapten we vol leedvermaak naar Fox News, om te kijken hoe ze zich zouden houden. En wat zou Sarah Palin zeggen? Ze bleek alleen een zuur lachje te hebben. Ook viel ons op dat ze geen echte hug uitwisselde met McCain. Nee, dan de Obamas! Meneer met mevrouw Obama, meneer Obama met mevrouw Biden, mevrouw Obama met meneer Biden, enzovoort. Eén grote gezellige knuffelpartij. Helemaal blij en roze werd het toen Obama expliciet homo's noemde in zijn overwinningspraatje. Wat is-ie cute!
Ook de kleding van mevrouwen Obama en Biden viel nogal op. Who the hell heeft dat uitgekozen? Nou ja, wat maakt het ook uit. Vanaf gisteren is Amerika kleurenblind.


Wel jammer trouwens dat de Californiërs tegen het homohuwelijk en tegen bier op het strand hebben gestemd. Sukkels! Ongelofelijk. Ik begrijp het echt niet.

Listening by numbers

We hebben een logé uit Nederland. Willemijn is hier nu een paar dagen en al bijna over haar jetlag heen. We zijn natuurlijk heel blij dat we nu ons huis aan iemand kunnen laten zien en dat de hightech gadgets de juiste giechels en gilletjes ontlokken. Ze is er nog niet helemaal uit welke opties van de broodrooster en het koffiezetapparaat optimaal zijn voor haar ontbijtbeleving, maar ze heeft in ieder geval al wel de juiste mok gekozen zodat ze genoeg koffie kan drinken om wakker te blijven.



Gisteren zijn we een uitstapje gaan maken naar de San Juan Capistrano Mission. Er staat hier een hele serie missieposten langs de kust, op een dag lopen van elkaar. Dit is Geschiedenis hier in Amerika, dus een grote attractie. Bij de ingang kregen we een audiotour mee voor alle nummertjes die overal opgeplakt of neergezet waren, plus de verborgen nummertjes. Dit om te voorkomen dat je in een kwartier door het hele missiegebouw zou lopen. Bijvoorbeeld, bij de kerkklokken krijg je een heel verhaal te horen over het materiaal waarvan ze zijn gemaakt, en op welke tijden de klokken werden geluid, en welke verschillende geluiden de klokken konden maken. Vervolgens kan je een ander nummer indrukken om een oude man te horen vertellen hoe dat was als de klokken werden geluid. Vervolgens kan je weer een ander nummertje indrukken om te horen hoe de klokken dan klonken. Hetzelfde bij de olijvenpers, de Indianenhut, de soldatenverblijven, de waterput, de broodoven, enzovoort. Het jammere was wel dat de meeste mensen het na drie nummertjes wel voor gezien hielden. Meer aandacht ging uit naar de goudvissen in de fontein en de speelgoedstoomtreintjes die je zelf kon bedienen. Leve de geschiedenis!